Τα σημάδια του Έρωτα

 

Καθώς διανύω την πιο ώριμη ανδρική μου ηλικία, εκεί όπου οι ρυτίδες δεν αποτελούν πια ίχνη φθοράς αλλά χαράγματα σοφίας, αισθάνομαι την ανάγκη να στραφώ προς το αχνό παρελθόν,  με τη γλυκιά νοσταλγία της μνήμης και την  ηρεμία της αποδοχής.

Κάθε γραμμή στο πρόσωπο κρύβει μια σταγόνα εμπειρίας· κάθε σταγόνα εμπειρίας υπήρξε κάποτε δάκρυ, γέλιο, προσμονή ή απώλεια. Και μέσα σε όλες αυτές τις διαδρομές, υπήρξαν γυναίκες.

Γυναίκες που αγάπησα με την ορμή της νιότης, γυναίκες που ερωτεύθηκα σφοδρά με την αφέλεια και την αλήθεια των πρώτων ονείρων, γυναίκες που στάθηκαν δίπλα μου για λίγο ή για πολύ, αφήνοντας ανεξίτηλα αποτυπώματα στην ψυχή μου. Καθεμία τους υπήρξε ένα ξεχωριστό κεφάλαιο, μια διαφορετική εποχή, ένα ιδιαίτερο χρώμα στον καμβά της ύπαρξής μου.

Σε κάποιες έδωσα όσα μπορούσα να δώσω τότε. Σε άλλες, ίσως λιγότερα από όσα άξιζαν. Όχι από αδιαφορία, αλλά επειδή η ανθρώπινη ωριμότητα δεν συμβαδίζει πάντοτε με την ηλικία. Υπήρξαν βλέμματα που δεν διάβασα σωστά, καρδιές που δεν κατάφερα να αφουγκραστώ, συναισθήματα που πέρασαν από μπροστά μου αθόρυβα και χάθηκαν πριν προλάβω να τα αναγνωρίσω.

Σήμερα γνωρίζω πως η γυναίκα δεν είναι μόνο αντικείμενο του έρωτα. Είναι η μούσα που γεννά τη συγκίνηση, η δύναμη που εξευγενίζει τον άνδρα, το μυστήριο που τον αναγκάζει να αναζητήσει βαθύτερα τον εαυτό του. Μέσα από τα μάτια των γυναικών γνώρισα τον εαυτό μου. Μέσα από την αγάπη τους κατάλαβα ποιος ήμουν και ποιος θα μπορούσα να γίνω.

Και αν κάποιες φορές στάθηκα ανεπαρκής απέναντι στο μεγαλείο των αισθημάτων που μου προσφέρθηκαν, ο χρόνος υπήρξε ο αυστηρότερος και δικαιότερος δάσκαλος. Μου έμαθε πολλές φορές πως η δύναμη ενός έρωτα δεν βρίσκεται στο πόσο κράτησε αλλά στο πόσο βαθιά μας μεταμόρφωσε.

Επίκαιρα, κατά έναν παράδοξο τρόπο, αφήνομαι συχνά να περιπλανηθώ σε στιγμές του παρελθόντος, όσο το επιτρέπει η μνήμη. Όχι για να αναζητήσω όσα χάθηκαν αλλά για να ανασύρω στο συνειδητό για λίγο όσα κάποτε έδωσαν χρώμα και νόημα στη ζωή μου. Τις θυμάμαι σαν άστρα ενός ουρανού που κάποτε φώτισε τη διαδρομή μου. Άλλα έλαμψαν για μια στιγμή, άλλα συνόδευσαν ολόκληρες εποχές της ζωής μου.

Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως δεν συναντάμε ανθρώπους για να κατοικήσουν για πάντα δίπλα μας. Κάποιοι έρχονται για να μας διδάξουν, κάποιοι για να μας αποκαλύψουν άγνωστες πλευρές του εαυτού μας και κάποιοι για να συντροφεύσουν μια συγκεκριμένη εποχή της ζωής μας. Έμαθα ακόμη πως η αξία μιας αγάπης δεν μετριέται από τη διάρκειά της αλλά από το αποτύπωμα που αφήνει στην ψυχή. Γιατί μια αληθινή σχέση δεν ενώνει απλώς δύο ανθρώπους, οικοδομεί έναν κοινό τόπο, όπου οι φόβοι, οι ελπίδες, οι αδυναμίες και τα όνειρα αποκτούν κοινή γλώσσα. Και όταν αυτό συμβεί, τίποτε δεν χάνεται πραγματικά, ακόμη κι αν οι δρόμοι κάποτε χωρίσουν.

Με βαθύ σεβασμό αφιερώνω τις σκέψεις αυτές οι οποίες αποτελούν μια πράξη ευγνωμοσύνης προς τις γυναίκες που συντρόφευσαν τη ζωή μου, προσφέροντας, καθεμία με τον δικό της τρόπο, ένα κομμάτι αλήθειας, ομορφιάς και γνώσης.

Γι' αυτό τώρα πια δεν αναρωτιέμαι γιατί κάποιες έμειναν και άλλες έφυγαν. Αναρωτιέμαι μόνο πόσο φτωχότερος θα ήταν ο κόσμος μου αν δεν είχαν περάσει ποτέ από τη ζωή μου.

Κωνσταντίνος Ε. Χουρίδης

Συγγραφέας
Συντονιστής - Εκπαιδευτής μαχητικών τεχνών και Αυτοάμυνας