Τημενίδαι ΧΟΥΡΟΝ — Μια μαχητική συνάντηση που συνεχίζει να γράφει τη δική της ιστορία

 

Δύο μήνες πέρασαν σχεδόν από την 5η Ιουλίου 2026, ημέρα κατά την οποία πραγματοποιήθηκε στην όμορφη Κατερίνη, στην Πιερία της Κεντρικής Μακεδονίας, το 9ο καλοκαιρινό Φεστιβάλ Πολεμικών Τεχνών «Τημενίδαι ΧΟΥΡΟΝ».

Εννέα χρόνια δημιουργίας, προσπάθειας, συνεργασίας και συνεχούς παρουσίας.Και κάθε φορά, αυτό που μένει δεν είναι μόνο η εικόνα μιας εκδήλωσης.

Είναι οι άνθρωποι.

Εξαίρετοι δάσκαλοι και εκπαιδευτές, μαζί με τις σχολές και τους μαθητές τους, μας τιμούν διαχρονικά με την παρουσία τους, ταξιδεύοντας από την Κύπρο, την Κρήτη, τη Θράκη, την Ήπειρο, την ευρύτερη Ελληνική Μακεδονία, τη Θεσσαλονίκη, τη Θεσσαλία, την Αιτωλία, την Πελοπόννησο και την Αττική, δημιουργώντας κάθε χρόνο μια ξεχωριστή συνάντηση ανθρώπων που υπηρετούν τις πολεμικές τέχνες.

Σε όλους αυτούς τους δασκάλους εκφράζω τον απόλυτο σεβασμό μου και τις θερμότερες ευχαριστίες μου.
Γιατί πίσω από κάθε παρουσία υπάρχει χρόνος, κόπος, μετακίνηση, προετοιμασία και κυρίως η διάθεση να μοιραστεί ο καθένας ένα κομμάτι από τη γνώση και την εμπειρία του.

Η φιλοσοφία του «Τημενίδαι ΧΟΥΡΟΝ» βασίζεται στον σεβασμό, στην ευγένεια, στην πειθαρχία και στην αμοιβαία εκτίμηση.

Και αυτά δεν είναι απλώς λόγια που γράφονται σε μια αφίσα· είναι προϋποθέσεις για να μπορεί μια τέτοια συνάντηση να συνεχίζει να υπάρχει. Όπως τιμούμε κάθε δάσκαλο που μας τιμά με την παρουσία και τη στάση του, έτσι γνωρίζουμε και πότε μια συμπεριφορά ξεπερνά τα όρια που έχουμε θέσει.

Η φιλοξενία είναι επιλογή μας, όχι υποχρέωσή μας, και η συμμετοχή στο Φεστιβάλ προϋποθέτει σεβασμό προς τον θεσμό, τους διοργανωτές και όλους τους συμμετέχοντες

Γνωρίζουμε όλοι τη δύσκολη περίοδο που μας συγκλόνισε στις αρχές της δεκαετίας του 2020. Μια περίοδο που μας ανάγκασε να σταματήσουμε, να επανεξετάσουμε πολλά και να αναδιοργανωθούμε.
Όμως ο μαχητής δεν κρίνεται μόνο όταν όλα είναι εύκολα.
Κρίνεται όταν πρέπει να σηκωθεί ξανά.

Τούτη τη χρονιά αποδείξαμε για ακόμη μία φορά, με σθένος, πειθαρχία και επιμονή, ότι μπορούμε να σταθούμε γερά στα πόδια μας και να συνεχίσουμε.
Εμείς που κάποτε στεκόμασταν ως μαθητές απέναντι στους δασκάλους μας, σήμερα έχουμε την ευθύνη να στεκόμαστε ως εκπαιδευτές απέναντι στη νέα γενιά.

Και αυτή ίσως είναι μία από τις μεγαλύτερες ευθύνες ενός δασκάλου:

-να μεταφέρει όχι μόνο τεχνικές και γνώσεις αλλά νοοτροπία.
-να μάθει στον νέο άνθρωπο ότι η δυσκολία δεν σημαίνει τέλος.
-ότι η αποτυχία δεν σημαίνει ήττα.
-ότι ο στόχος μπορεί να είναι μακρινός αλλά με υπομονή, επιμονή, πειθαρχία και συνέπεια, μπορεί να γίνει πραγματικότητα.

Χωρίς παρέκκλιση από τον στόχο.
Αυτό είναι για μένα η πραγματική ικανοποίηση του δασκάλου.

Να βλέπει τη νέα γενιά να αποκτά αυτοπεποίθηση, να δυναμώνει το σώμα και το πνεύμα της και, πάνω απ’ όλα, να μαθαίνει να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της ζωής με αξιοπρέπεια και θάρρος.

Αυτό μας κάνει κι εμάς δυνατότερους.

Τα θερμά μου ευχαριστήρια είναι αυτονόητα προς την Ελληνική Ομοσπονδία Πολεμικών Τεχνών και τον Δήμο Κατερίνης, που συμβάλλουν διαχρονικά στην πραγματοποίηση της εκδήλωσης.

Ένα ιδιαίτερο ευχαριστώ απευθύνω επίσης στους σταθερούς φίλους και επιχειρηματίες που στηρίζουν με κάθε τρόπο αυτή την προσπάθεια και με βοηθούν να φέρω εις πέρας τις απαιτήσεις που συνοδεύουν μια διοργάνωση αυτού του μεγέθους.

Και φυσικά, ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους δασκάλους, εκπαιδευτές και μαθητές που αποτελούν την ψυχή των «Τημενίδαι ΧΟΥΡΟΝ».

Εννέα χρόνια μετά, συνεχίζουμε.

Όχι απλώς για να πραγματοποιούμε ένα ακόμη Φεστιβάλ.

Αλλά για να κρατάμε ζωντανή μια συνάντηση ανθρώπων που πιστεύουν στη δύναμη της γνώσης, της πειθαρχίας, της αλληλοεκτίμησης και της συνεχούς προσπάθειας.

Με τιμή,

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Ε. ΧΟΥΡΙΔΗΣ
Συγγραφέας – Συντονιστής «Τημενίδαι ΧΟΥΡΟΝ»
Προγραμματιστής Εφαρμογών
Εκπαιδευτής Μαχητικών Τεχνών & Αυτοάμυνας
HURONBOXING

Η Ωρίμανση

Κάποια στιγμή στη ζωή του ο άνθρωπος πρέπει να βρει το σθένος να σταματήσει να αποφεύγει τον εαυτό του.

Όταν είναι έτοιμος να δει τα ψέματα που λέει στον εαυτό του, τότε ίσως έχει κάνει το πρώτο ουσιαστικό βήμα προς την ωρίμανση. Η οποία δεν βρίσκεται μόνο στα χρόνια που περνούν, αλλά στην ικανότητά μας να αντέχουμε την αλήθεια και να έχουμε την υπομονή να σταθούμε απέναντί της με ειλικρίνεια.

Κάθε φορά που κάτι μας πληγώνει, κάθε φορά που κάποιος μας θυμώνει, μας απογοητεύει ή μας προκαλεί, αξίζει να κάνουμε μια παύση και να ρωτήσουμε τον εαυτό μας:

«Αυτό που κάνει ο άλλος είναι αντανάκλαση του εαυτού μου ή του δικού του εαυτού;»

Οι πράξεις των ανθρώπων είναι, πρώτα απ’ όλα, αντανάκλαση του δικού τους εσωτερικού κόσμου. Όταν κάποιος εκφράζει αγάπη και σεβασμό, καλοσύνη ή γενναιοδωρία, φανερώνει ποιος είναι. Όταν εκφράζει φθόνο, κακία, περιφρόνηση ή μίσος, πάλι φανερώνει ποιος είναι.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποφεύγουμε την αυτοκριτική. Το αντίθετο. Χρειάζεται να έχουμε το θάρρος να διακρίνουμε πότε η συμπεριφορά του άλλου ανήκει πραγματικά στον ίδιο και πότε εμείς οφείλουμε να κοιτάξουμε βαθύτερα τον δικό μας εαυτό.

Αν θέλουμε να συνεχίσουμε τη ζωή μας με «σώας τας φρένας», πρέπει να μάθουμε να βλέπουμε τα πράγματα χωρίς να παραμορφώνονται από τον φόβο, τον εγωισμό και την ανάγκη να έχουμε πάντοτε δίκιο.

Η βαθύτερη δίψα της ψυχής είναι για πνεύμα, νόημα και αξία και όχι για την προσωρινή ευχαρίστηση. Ο άνθρωπος κάποια στιγμή κουράζεται να κυνηγά μόνο αυτό που τον ευχαριστεί στιγμιαία και αρχίζει να αναζητά αυτό που έχει ουσία. Αναζητά κάτι που μπορεί να τον κάνει καλύτερο, να του δώσει κατεύθυνση και να αφήσει πίσω του κάτι περισσότερο από μια πρόσκαιρη ικανοποίηση.

Το καλό και το κακό λειτουργούν σαν μαγνήτες και αναμεταδότες. Αυτό που εκπέμπουμε δεν μένει πάντοτε μόνο σε εμάς. Μεταδίδεται στους ανθρώπους γύρω μας και πολλές φορές επιστρέφει με τρόπους που δεν μπορούμε να προβλέψουμε.

Το καλό, όταν πηγάζει από καθαρή πρόθεση, έχει μια ιδιαίτερη δύναμη. Διαχέεται σαν τον άνεμο. Αγγίζει ανθρώπους που ίσως δεν γνωρίζουμε καν και μπορεί να συμβάλει σε κάτι μεγαλύτερο από εμάς.

Γι’ αυτό πιστεύω πως η εσωτερική εργασία του ανθρώπου δεν τελειώνει ποτέ.

Να παρατηρεί τον εαυτό του.

Να αναγνωρίζει τα λάθη του.

Να αντέχει την αλήθεια.

Να μην κρύβεται πίσω από δικαιολογίες.

Και όταν πραγματικά έχει αδικήσει κάποιον, να μπορεί να πει:

«Συγγνώμη».

Το «συγγνώμη» χωρίς προσωπική ευθύνη είναι απλώς μια λέξη.

Η πραγματική συγγνώμη απαιτεί την αναγνώριση της πράξης, την αποδοχή της ευθύνης και τον απόλυτο σεβασμό απέναντι στον άνθρωπο που μπορεί να πληγώσαμε.

Η μεγαλύτερη μορφή δύναμης δεν είναι να μπορώ να επιβληθώ στους άλλους. Είναι να μπορώ να σταθώ απέναντι στον εαυτό μου χωρίς να χρειάζεται να τον προστατεύσω από την αλήθεια.

Γιατί όταν είμαι έτοιμος να αντικρίσω την αλήθεια για τον εαυτό μου, τότε αρχίζει πραγματικά η ωρίμανση.

Τότε αρχίζει ο δρόμος της αλλαγής

Κωνσταντίνος Ε. Χουρίδης

Συγγραφέας

Εκπαιδευτής μαχητικών τεχνών και αυτοάμυνας

Επιστροφή στον εαυτό

Μετά από μια περίοδο έντονης προπόνησης και πνευματικής κόπωσης, κάποια στιγμή το σώμα και το μυαλό ζητούν απλώς μια μικρή αποφόρτιση.

Εκεί καταλαβαίνει κανείς πως μερικές φορές η καλύτερη έξοδος είναι… να μην πάει πουθενά.

Να κοιμηθεί λίγο περισσότερο.
Να αντλήσει ενέργεια από τον ήλιο.

Να φροντίσει τους μυς του αφήνοντάς τους να χαλαρώσουν και να αποκατασταθούν.

Να απολαύσει ένα χαλαρωτικό ντους.

Να φροντίσει τα δέντρα στον κήπο και το κατοικίδιο.
Να περπατήσει ξυπόλητος στη χλόη.
Να φτιάξει έναν καφέ και να τον απολαύσει χωρίς βιασύνη.
Να χαθεί στις σελίδες ενός καλού βιβλίου.
Να μαγειρέψει με ηρεμία.
Να απολαύσει την ησυχία.

Χωρίς πρόγραμμα.
Χωρίς «πρέπει».
Χωρίς την ανάγκη να κάνει συνεχώς κάτι.

Στο δικό του οικείο περιβάλλον. Στον χώρο όπου αισθάνεται πραγματικά άνετα όπου δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα και μπορεί απλώς να είναι ο εαυτός του.

Δεν χρειάζεται η κάθε μέρα να είναι γεμάτη δραστηριότητες για να έχει αξία. Υπάρχουν και εκείνες οι ήσυχες μέρες που εξωτερικά μοιάζουν στατικές αλλά μέσα μας συμβαίνει κάτι πολύ σημαντικό:

-      αναγεννιόμαστε.

Η ξεκούραση δεν είναι σπατάλη χρόνου. Είναι απαραίτητη. Είναι μέρος της αποκατάστασης. Είναι η στιγμή που το σώμα και το μυαλό αποσυμπιέζονται, η ένταση υποχωρεί και οι δυνάμεις επιστρέφουν.

Και αυτό ακριβώς είναι πολλές φορές ό,τι πιο χρήσιμο μπορούμε να προσφέρουμε στον εαυτό μας.

Να σταματήσουμε για λίγο.

Να επιστρέψουμε στον δικό μας χώρο.

Να αναπνεύσουμε.

Και να απολαύσουμε απλώς τη στιγμή.

Κωνσταντίνος Ε. Χουρίδης

Συγγραφέας

Εκπαιδευτής μαχητικών τεχνών και αυτοάμυνας

Η Δύναμη του Αυτοελέγχου

 

Η τέχνη της συναναστροφής

Με τα χρόνια έχω διδαχθεί πως η συναναστροφή με ανθρώπους, ανεξαρτήτως επιπέδου, απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή. Ίσως το πιο δύσκολο και συνάμα ύπουλο κομμάτι της ανθρώπινης συνύπαρξης είναι να γνωρίζεις πότε πρέπει να μιλήσεις, τι πρέπει να πεις και, κυρίως, πότε πρέπει να επιλέξεις να μη δώσεις απάντηση.

Υπάρχουν άνθρωποι που επιλέγουν την πρόκληση, την ένταση, την προσβολή και τη σύγκρουση, γνωρίζοντας πολλές φορές πού μπορούν να οδηγήσουν τα πράγματα. Υπάρχει όμως πάντα η επιλογή να μη γίνεις μέρος αυτού που καταδικάζεις.

Εδώ γεννάται εύλογα το ερώτημα:

«Ναι, αλλά τι γίνεται όταν υπάρξει επίθεση; Σωματική ή λεκτική; Όταν δεν υπάρχει πλέον τρόπος αποφυγής;»

Η οπτική του εκπαιδευτή αυτοάμυνας 

Ως εκπαιδευτής μαχητικών τεχνών και αυτοάμυνας, θεωρώ πως ακριβώς εκεί φαίνεται η αξία της εκπαίδευσης.

Η αποφυγή είναι πάντα η πρώτη επιλογή. Η ψυχραιμία, η αντίληψη του κινδύνου, η σωστή εκτίμηση της κατάστασης και η ικανότητα να απομακρυνθείς από μια σύγκρουση αποτελούν μέρος της αυτοάμυνας.

Η αυτοάμυνα ως έλεγχος και όχι ως επιθετικότητα

Όταν όμως η επίθεση είναι πλέον αναπόφευκτη, τότε δεν αρκεί η θεωρία. Χρειάζεται να γνωρίζεις πώς να προστατεύσεις τον εαυτό σου, πώς να διαχειριστείς τον φόβο και την ένταση και κυρίως πώς να αντιδράσεις με τον απαραίτητο έλεγχο, χωρίς να μετατρέψεις την άμυνα σε εκδίκηση.

Οι άνθρωποι δεν είμαστε μηχανές. Δεν μπορούμε να εκπαιδευόμαστε καθημερινά για να αντιμετωπίζουμε κάθε παράλογη ή προσβλητική συμπεριφορά. Μπορούμε όμως να εκπαιδευόμαστε ώστε να επιλέγουμε τον τρόπο με τον οποίο θα αντιδράσουμε.

Γιατί η αυτοάμυνα δεν διδάσκει να ψάχνεις τη σύγκρουση.

Διδάσκει να την αποφεύγεις όταν μπορείς, να τη διαχειρίζεσαι όταν πρέπει και να προστατεύεις τον εαυτό σου όταν δεν υπάρχει άλλη επιλογή.

Ψυχραιμία – σιωπή – αξιοπρέπεια

Το ότι κάποιος σιωπά, δεν ασχολείται ή επιλέγει να απομακρυνθεί από μια κατάσταση δεν σημαίνει φόβο. Σημαίνει αυτοσυγκράτηση ή απαξίωση μιας συμπεριφοράς που δεν αξίζει την ενέργειά του.

Η ψυχραιμία δεν σημαίνει αδυναμία. Η σιωπή δεν σημαίνει φόβο. Και η αξιοπρέπεια δεν σημαίνει ότι αποδέχεσαι τα πάντα. Δηλαδή ότι το να είσαι ήρεμος, ευγενικός και να μη μπαίνεις σε διαπληκτισμό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανέχεσαι προσβολές, αδικία, επιθετικότητα ή παραβίαση των ορίων σου.

Η πιο δυνατή απάντηση είναι να θέτεις τα όριά σου, να διατηρείς την καθαρή σου συνείδηση και να αφήνεις τον χρόνο και τα γεγονότα να αποδείξουν την αλήθεια.

Γιατί, τελικά, οι πράξεις του καθενός μιλούν από μόνες τους. Η αυτοάμυνα δεν είναι μόνο η ικανότητα να προστατεύσεις το σώμα σου. Είναι και η ικανότητα να προστατεύσεις τον εαυτό σου χωρίς να χάσεις τον έλεγχο. Να αναγνωρίσεις τον κίνδυνο, να αποφύγεις τη σύγκρουση όταν μπορείς και όταν χρειάζεται να επιλέξεις τη νόμιμη οδό αντί της προσωπικής αντιπαράθεσης.

Ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα κάθε μαχητικής τέχνης:

Δεν εκπαιδεύεσαι για να γίνεις πιο επιθετικός. Εκπαιδεύεσαι για να αποκτήσεις τον έλεγχο της αντίδρασής σου όταν όλα γύρω σου προσπαθούν να σου τον αφαιρέσουν.

 

Κωνστατίνος Ε. Χουρίδης

Συγγραφέας

Εκπαιδευτής μαχητικών Τεχνών και Αυτοάμυνας

Η γνώση ειναι πραγματικά για όλους;

 Υπάρχει ένα ζήτημα που, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να αντιμετωπιστεί στην χώρα μας με απόλυτη σοβαρότητα: η κατάσταση των φοιτητών και, κυρίως, το κόστος της διαμονής και της επιβίωσής τους κατά τη διάρκεια των σπουδών.

Ακούμε διαρκώς ότι η γνώση και η ανώτατη εκπαίδευση είναι δικαίωμα όλων.

Εγώ, όμως, ένα πράγμα καταλαβαίνω πολύ καλά: στην πράξη, η πρόσβαση στις σπουδές γίνεται ολοένα και περισσότερο υπόθεση εκείνων που διαθέτουν οικονομική άνεση.

Μπορεί ένας νέος να έχει ταλέντο.
Να έχει εξαιρετική αντίληψη.
Να είναι ιδιοφυΐα.

Ποιος θα το ανακαλύψει, όμως, εάν δεν έχει τα χρήματα για να σπουδάσει;

Γιατί δεν αρκεί να περάσει κάποιος σε ένα πανεπιστήμιο. Πρέπει να μπορέσει και να ζήσει στην πόλη όπου βρίσκεται το ίδρυμα. Να πληρώσει ενοίκιο, λογαριασμούς, μετακινήσεις, διατροφή, βιβλία και όλα τα υπόλοιπα έξοδα που απαιτεί η καθημερινότητα.

Και εδώ βρίσκεται ένα τεράστιο πρόβλημα για την ελληνική οικογένεια.

Οι σπουδές των νέων, από τις οποίες ουσιαστικά εξαρτάται η μελλοντική επαγγελματική τους αποκατάσταση, βασίζονται συχνά στην οικονομική βοήθεια των γονέων. Γονείς που πολλές φορές αναγκάζονται να σηκώσουν δύο και τρία ενοίκια, μαζί με όλα τα υπόλοιπα έξοδα, για να μπορέσουν τα παιδιά τους να σπουδάσουν.

Και κάπως έτσι, η ζωή των ενηλίκων μαραζώνει μέσα στο άγχος.

«Δεν έχω. Πού θα τα βρω; Πώς θα τα καταφέρω μέχρι το τέλος του μήνα;»

Αυτό δεν μπορεί να αποτελεί το τίμημα της μόρφωσης.

Η λύση θα έπρεπε να έχει δοθεί εδώ και δεκαετίες.

Ένα πραγματικά κοινωνικό κράτος οφείλει να φροντίζει πρωτίστως για τους νέους του. Και πριν ακόμη ανακοινώσει τις θέσεις εισαγωγής στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, θα έπρεπε να έχει εξασφαλίσει τις βασικές προϋποθέσεις ώστε ο φοιτητής να μπορεί να σπουδάσει με αξιοπρέπεια.

Γιατί, λοιπόν, να μην υπάρχει ένα οργανωμένο σύστημα μερικής απασχόλησης φοιτητών, καθ’ όλη τη διάρκεια της φοίτησης, με θέσεις που θα συνδέονται με τις πραγματικές ανάγκες της τοπικής κοινωνίας και της οικονομίας;

Ο φοιτητής θα εργάζεται, θα αποκτά εμπειρία, θα αποκτά ένα εισόδημα και, κυρίως, θα απαλλάσσεται ένα μέρος της οικογένειάς του από το δυσβάσταχτο οικονομικό βάρος.

Αυτό δεν είναι ελεημοσύνη.

Είναι αξιοπρέπεια. Είναι ευθύνη. Είναι επένδυση στον άνθρωπο.

Και βέβαια, η συζήτηση δεν μπορεί να σταματήσει εδώ.

Μιλάμε διαρκώς για μόρφωση, πτυχία, επιστήμη και «νέα γενιά». Πολύ σωστά.

Αλλά ας κοιτάξουμε και γύρω μας.

Αν εξετάσουμε έργα που έχουν πραγματοποιηθεί τα τελευταία είκοσι χρόνια στην πόλη μας, μπορούμε πραγματικά να πούμε ότι το αποτέλεσμα ανταποκρίνεται στο επίπεδο της επιστημονικής κατάρτισης που υποτίθεται ότι διαθέτουμε;

Κυκλοφορώ πολλές φορές τις απογευματινές ώρες και αναρωτιέμαι:

Πού είναι η αστυνόμευση της πόλης;

Πολλές φορές, πουθενά. Ποιός μπορεί να νιώθει ασφαλής;

Και μετά έρχεται το γνωστό ελληνικό μοντέλο:

Πρώτα η ατασθαλία, μετά το πρόβλημα και στο τέλος η συζήτηση για το τι θα έπρεπε να είχε γίνει.

Όχι.

Ένα κράτος δεν λειτουργεί εκ των υστέρων.

Προβλέπει. Σχεδιάζει. Προλαμβάνει. Ελέγχει.

Και κυρίως, επενδύει στους πολίτες του.

Γιατί ένας νέος που δεν μπορεί να σπουδάσει επειδή η οικογένειά του δεν αντέχει το κόστος, δεν είναι απλώς ένα προσωπικό πρόβλημα.

Είναι απώλεια για ολόκληρη την κοινωνία.

Μπορεί ανάμεσα σε αυτούς τους νέους να βρίσκεται ο αυριανός μηχανικός, γιατρός, επιστήμονας, ερευνητής, εκπαιδευτικός ή επιχειρηματίας που θα μπορούσε να αλλάξει την πόλη και τη χώρα.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο αν έχουμε πανεπιστήμια. Το ερώτημα είναι:

Έχουμε δημιουργήσει μια κοινωνία που επιτρέπει στους πραγματικά ικανούς να φτάσουν μέχρι αυτά;

Γιατί αν η απάντηση εξαρτάται κυρίως από το πορτοφόλι των γονέων, τότε ας είμαστε ειλικρινείς:

η γνώση μπορεί να είναι θεωρητικά για όλους, αλλά στην πράξη δεν είναι ακόμη προσβάσιμη σε όλους.

Τι κοινωνία θέλουμε να δημιουργήσουμε;

Μια κοινωνία στην οποία ο νέος θα προχωρά επειδή έχει ικανότητες, θέληση και εργατικότητα ή μια κοινωνία στην οποία θα προχωρά κυρίως εκείνος που έχει την οικονομική δυνατότητα να αντέξει μέχρι το τέλος;

Η Πολιτεία δεν μπορεί να ζητά από τους νέους να ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον και ταυτόχρονα να αφήνει τις οικογένειές τους να γονατίζουν οικονομικά για να τους το εξασφαλίσουν.

Η παιδεία δεν είναι πολυτέλεια.
Η εργασία δεν είναι ντροπή.
Η αξιοπρέπεια δεν είναι προνόμιο των λίγων.

Αν θέλουμε πραγματικά μια χώρα με μέλλον, ας αρχίσουμε από εκείνους που θα την παραλάβουν.

Το μέλλον μιας κοινωνίας δεν χτίζεται με μεγαλόστομες διακηρύξεις. Χτίζεται όταν δίνεις στον νέο τη δυνατότητα να σταθεί μόνος του στα πόδια του και να αποδείξει τι πραγματικά αξίζει.

 

Κωνσταντίνος Ε. Χουρίδης

οι λέξεις καθρεφτίζουν την ψυχή μας

Μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα κάτι για τον εαυτό μου. Δεν μεγάλωσαν οι αποστάσεις ανάμεσα σε εμένα και τους ανθρώπους· μεγάλωσε η ανάγκη μου για ουσιαστική επικοινωνία.

Κάποιοι πιστεύουν πως απομακρύνομαι από τους ανθρώπους. Αντιθέτως. Αναζητώ ανθρώπους με ουσία. Και ναι, είναι αλήθεια, ίσως να απομακρύνομαι από έναν τρόπο επικοινωνίας που πλέον δεν με εκφράζει.

Δεν με ενοχλεί η οικειότητα ούτε το χιούμορ. Με συγκινεί μια ειλικρινής αγκαλιά, ένα αυθόρμητο χαμόγελο, η χαρά ενός ανθρώπου που σε αντικρίζει ύστερα απο αρκετό καιρό.

Με τα χρόνια ανακάλυψα ότι έχω ανάγκη από έναν λόγο που εκφράζει σεβασμό, σκέψη και ποιότητα. Αυτό που δυσκολεύομαι να συνηθίσω είναι όταν η καθημερινή επικοινωνία στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε στερεότυπες φράσεις που επαναλαμβάνονται μηχανικά. Γνωρίζω ότι για πολλούς, αυτό αποτελεί έναν τρόπο οικειότητας και όχι έλλειψης σεβασμού. 

Δεν το παρεξηγώ.

Απλώς, συνειδητοποίησα πως αυτό που αισθάνομαι δεν είναι θυμός ούτε προσβολή. Είναι η πλευρά της θεμιτής προτίμησης. Θα προτιμούσα δηλαδή να ακούω λόγια που να εκφράζουν την ίδια ζεστασιά και την ίδια φιλία, χωρίς να συνοδεύονται απο βωμολοχίες για να την αποδείξουν.

Ίσως γιατί η πολύχρονη ενασχόλησή μου με τη διδασκαλία των μαχητικών τεχνών με δίδαξε την αξία της πειθαρχίας, του αυτοελέγχου και του σεβασμού. Και ίσως γιατί η βαθιά μου αγάπη για την Ιστορία σε συνδυασμό με την πορεία μου στη συγγραφή με έκαναν να αγαπήσω ακόμη περισσότερο την ελληνική γλώσσα και τη δύναμη που κρύβουν οι λέξεις της. Ως συγγραφέας ζω μέσα σε μια διαρκή αναζήτηση της ακριβούς σημασίας κάθε λέξης. Όταν αφιερώνεις αμέτρητες ώρες αναζητώντας εκείνη τη μία λέξη που θα αποδώσει με πιστότητα μια σκέψη ή ένα συναίσθημα, αρχίζεις να τις ακούς διαφορετικά και στην καθημερινή ζωή.

Οι λέξεις δεν είναι απλώς ήχοι. Έχουν νόημα, βάρος και αισθητική. Μπορούν να ενώσουν, να διδάξουν, να εμπνεύσουν και να μείνουν στη μνήμη μας για μια ζωή.

Δεν ζητώ από κανέναν να αλλάξει. Ο καθένας εκφράζεται όπως νιώθει και μέσα από τον λόγο του φανερώνει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον κόσμο. Όμως η ελευθερία της έκφρασης δεν αναιρεί τον σεβασμό προς τον συνομιλητή.

Έτσι κι εγώ έχω το δικαίωμα να αναζητώ ανθρώπους με τους οποίους η επικοινωνία κυλά με σεβασμό, ουσία και ευγένεια.

Αυτό δεν σημαίνει ότι έγινα απόμακρος. Σημαίνει ότι έγινα πιο επιλεκτικός. Και πιστεύω πως αυτή είναι μια απολύτως θεμιτή προτίμηση.

Κωνσταντίνος Ε. Χουρίδης

Συγγραφέας

Συντονιστής Εκπαιδευτής μαχητικών τεχνών & αυτοάμυνας

Το ζώο μέσα μας

Έτσι επιβεβαιώνεται, για άλλη μια φορά, η απορία μου: γιατί οι άνθρωποι στρέφονται όλο και περισσότερο στα ζώα;
Γιατί άραγε;
Ίσως επειδή αυτό που ενδόμυχα αναζητά ο άνθρωπος, ενστικτωδώς, για να αφυπνιστούν και να λειτουργήσουν οι αισθήσεις του, δεν είναι τίποτε άλλο από το ζωικό, το απλό, το αυθόρμητο, το πηγαίο βλέμμα· ο παράξενος ήχος της συναίνεσης και η απόλυτη σιωπή.

Μήπως, τελικά, εκεί βρίσκεται μια μορφή αλήθειας που οι άνθρωποι δυσκολεύονται πια να βρουν ο ένας στον άλλον;

Γιατί, αντικρίζοντας το ζώο, ο άνθρωπος αναγνωρίζει ασυνείδητα ένα κομμάτι του ίδιου του εαυτού του. Όσο κι αν ο πολιτισμός τον απομακρύνει από την πρωταρχική του φύση, παραμένει και ο ίδιος αρχικό μέλος του βασιλείου των ζώων. Ορθώθηκε για να κοιτάζει ψηλά, στάθηκε στα δύο του κάτω άκρα για να βλέπει καλύτερα τον ορίζοντα και ανέπτυξε τη σκέψη τη λογική και τον λόγο. Η γλώσσα αντικατέστησε τον βρυχηθμό και υπήρξε αναμφίβολα, το σπουδαιότερο εργαλείο της ανθρώπινης εξέλιξης. Χάρη σε αυτήν μεταδόθηκε η γνώση και γεννήθηκαν οι τέχνες και οι επιστήμες.

Ωστόσο, η ίδια αυτή δύναμη χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές καταχρηστικά εις βάρος του ανθρώπου. Με λέξεις χάρη στη γλώσσα ακόμη και σήμερα καλλιεργούνται η δυσφήμιση, η απάτη, η συκοφαντία το μίσος, η προπαγάνδα και ο φανατισμός· και δεν ήταν λίγες οι φορές που η ίδια η γλώσσα έγινε αιτία συγκρούσεων,  εγκλημάτων, πολέμων και καταστροφών.

Τα ζώα δεν υστερούν επειδή δεν διαθέτουν ανθρώπινο λόγο. Διαθέτουν τη δική τους γλώσσα, λιτή, ειλικρινή  και θεραπευτική ενώ οι άνθρωποι ολοένα και συχνότερα τη χρησιμοποιούμε για να πληγώνουμε περισσότερο απ' όσο θα μπορούσε ποτέ να το κάνει η σιωπή ενός ζώου. 

Το ερώτημα δεν είναι τι λείπει από εκείνα, αλλά τι χάσαμε εμείς, όταν ο λόγος έπαψε να υπηρετεί την αλήθεια και άρχισε να υπηρετεί μόνο συμφέροντα και σκοπιμότητες.


Η μεγαλύτερη κατάκτηση του ανθρώπου δεν πρέπει να είναι μονάχα η υπεροχή στον λόγο αλλά πρωτίστως και σημαντικότερον να θυμάται πότε πρέπει να ακούει και πότε να σωπαίνει.

Κωνσταντίνος Ε. Χουρίδης

Συγγραφέας