ΑΥΤΟΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΘΥΜΟΥ

Ξεκινώ από το ηθικό και φιλοσοφικό δίδαγμα του μεγάλου διδασκάλου της αρχαιότητας, Αριστοτέλη, στα Ηθικά Νικομάχεια:

«Το να θυμώσει κανείς είναι εύκολο. Το να θυμώσει, όμως, με το σωστό άτομο, στον σωστό βαθμό, τη σωστή στιγμή, για τη σωστή αιτία και με τον σωστό τρόπο, αυτό δεν είναι εύκολο».

Ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της προπονητικής διαδικασίας είναι η καλλιέργεια της αυτοσυγκράτησης και η διαχείριση του θυμού ως φυσικού ανθρώπινου συναισθήματος. Στόχος είναι η διατήρηση του αυτοελέγχου και η αποτροπή της μετατροπής του θυμού σε ανεξέλεγκτη οργή ή εχθρική ενέργεια, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε επικίνδυνες καταστάσεις και δυσάρεστες, ακόμη και μοιραίες, συνέπειες.

Η αίσθηση απειλής, ιδιαίτερα όταν συνδέεται με την προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, την αδικία ή τη σκληρή μεταχείριση, μπορεί να προκαλέσει έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις. Η προσβολή, η απογοήτευση, ο εξευτελισμός και ο πόνος είναι εμπειρίες που ενδέχεται να λειτουργήσουν ως πυροδοτικοί παράγοντες για την εκδήλωση του θυμού.

Κατά τη διάρκεια αυτών των αντιδράσεων ενεργοποιούνται μηχανισμοί του νευρικού συστήματος, με την απελευθέρωση κατεχολαμινών, οι οποίες συμβάλλουν στην ταχεία κινητοποίηση του οργανισμού. Το σώμα προετοιμάζεται για την αντιμετώπιση μιας απειλής, ενεργοποιώντας τις αντιδράσεις που είναι γνωστές ως «μάχη ή φυγή».

Σύμφωνα με τον νευροεπιστήμονα Ζ. Λεντού, η συναισθηματική αντίδραση στον φόβο και στην απειλή συνδέεται με πολύπλοκα νευρωνικά κυκλώματα, στα οποία διαδραματίζει σημαντικό ρόλο η αμυγδαλή. Παράλληλα, οι ανώτερες γνωστικές λειτουργίες του εγκεφάλου συμμετέχουν στην αξιολόγηση των καταστάσεων και στη ρύθμιση των συναισθηματικών αντιδράσεων.

Η ανεξέλεγκτη οργή, η εκδικητικότητα και η ψυχρή επιθυμία ανταπόδοσης αποτελούν επικίνδυνες εκφάνσεις της ανθρώπινης συμπεριφοράς, ιδιαίτερα όταν η σκέψη υποχωρεί μπροστά στην παρόρμηση.

Στην προπονητική διαδικασία, ένα λάθος κατά τη διάρκεια της άσκησης ή της προπόνησης με επαφή μπορεί να προκαλέσει καταπόνηση ή τραυματισμό στον συναθλητή μας. Είτε αυτό οφείλεται σε απροσεξία είτε σε έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης, χωρίς να υπάρχει πρόθεση πρόκλησης βλάβης, δεν πρέπει να συγχέεται με μια εσκεμμένη εχθρική ενέργεια.

Σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογείται η μετατροπή ενός τέτοιου περιστατικού σε προσωπική αντιπαράθεση, ούτε η επίκληση του εγωισμού και της υπερηφάνειας ως άλλοθι για εκδικητική συμπεριφορά, σωματική βία ή λεκτική επιθετικότητα.

Η εκδίκηση δεν αποτελεί ένδειξη δύναμης, αλλά αποτυχία αυτοελέγχου.

Η αθλητική μας ταυτότητα οφείλει να χαρακτηρίζεται από αυτοσυγκράτηση, υπευθυνότητα και σεβασμό προς τον συναθλητή, τον αντίπαλο και τον ίδιο μας τον εαυτό.

Απορρίπτουμε τη λογική ότι ο θυμός αντιμετωπίζεται με περισσότερο θυμό. Αντίθετα, επιδιώκουμε να καταπραΰνουμε την ένταση, να επαναφέρουμε τον εαυτό μας σε κατάσταση ηρεμίας και ψυχικής ισορροπίας και να περιορίζουμε τις παρορμητικές αντιδράσεις, πριν αυτές μετατραπούν σε πράξεις με ανεπιθύμητες συνέπειες.

Η άσκηση και οι μαχητικές τέχνες πρέπει να αποτελούν μέσα εκτόνωσης, αυτοβελτίωσης, πειθαρχίας και ψυχικής καλλιέργειας — όχι προετοιμασία για εχθρική εισβολή, εκφοβισμό ή επιβολή πάνω στους άλλους.

Γιατί η ουσία της εκπαίδευσης δεν βρίσκεται μόνο στην ανάπτυξη των σωματικών ικανοτήτων, αλλά και στη διαμόρφωση ενός ανθρώπου που γνωρίζει πότε να δράσει, πότε να αντιδράσει και, κυρίως, πότε να συγκρατηθεί.

Η πραγματική μαχητική ικανότητα προϋποθέτει την ικανότητα να ελέγχουμε πρώτα τον εαυτό μας.

Κωσνταντίνος Ε. Χουρίδης

Συγγραφέας - Εκπαιδευτής μαχητικών τεχνών

Η δημιουργία και ο χρόνος

Η απόλυτη απλούστευση του τρόπου ζωής, σε συνδυασμό με τη δημιουργική έκφραση, είναι ίσως μία από τις πιο ουσιαστικές μορφές ωριμότητας.

Όσο περνούν τα χρόνια, ο άνθρωπος δεν αποκτά μόνο περισσότερες γνώσεις και εμπειρίες. Μαθαίνει να ξεχωρίζει. Να αφαιρεί το περιττό, να περιορίζει τον θόρυβο γύρω του και να κρατά εκείνα που θεωρεί πραγματικά σημαντικά.

Και κάπου εκεί αρχίζει να αντιλαμβάνεται διαφορετικά και τον χρόνο.

Όχι ως μια απλή διαδοχή ημερών, αλλά ως ένα βέλος του χρόνου που κινείται μόνο προς μία κατεύθυνση. Αυτό δεν χρειάζεται να προκαλεί φόβο ή μελαγχολία. Μπορεί, αντίθετα, να γίνει ένας λόγος για περισσότερη ουσία, περισσότερη συνείδηση και δημιουργία.

Ίσως γι’ αυτό ένας άνθρωπος που έχει διανύσει μεγάλο μέρος της ζωής του μέσα στον κόσμο του αθλητισμού και των μαχητικών τεχνών, συνεχίζει να γράφει.

Έχοντας ήδη εκδώσει δύο βιβλία, εξακολουθεί να καταγράφει σκέψεις, εμπειρίες και ιδέες, μετατρέποντας ένα μέρος της προσωπικής του διαδρομής σε γραπτό λόγο.

Η γραφή γίνεται έτσι ένας τρόπος επικοινωνίας με τον χρόνο.

Όχι για να τον νικήσει κανείς — αυτό δεν είναι δυνατό — αλλά για να διατηρήσει κάτι από όσα σκέφτηκε, έζησε και κατάλαβε.

Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα σημαντικότερα δώρα της δημιουργίας: η εμπειρία δεν μένει μόνο ως προσωπικό βίωμα, αλλά μπορεί να μετατραπεί σε λόγο και να συναντήσει ανθρώπους που δεν έζησαν την ίδια διαδρομή.

Η θεματολογία των δύο βιβλίων κινείται στον ίδιο κόσμο.

Η «Ατραπός του Μαχητή», το πρώτο βιβλίο, είναι ένα αφηγηματικό και στοχαστικό έργο, βασισμένο σε εμπειρίες, παρατηρήσεις, συμβουλές και προσωπικές απόψεις. Στον πυρήνα του βρίσκεται ο κόσμος του μαχητή και του αθλητή: η πειθαρχία, η αποδοχή των ορίων, η προσπάθεια υπέρβασης και κυρίως ο συνεχής εσωτερικός αγώνας.

Για έναν άνθρωπο που έχει περάσει μεγάλο μέρος της ζωής του στην προπόνηση και στη διδασκαλία, ο αθλητισμός δεν αποτελεί απλώς μια δραστηριότητα. Αποτελεί έναν τρόπο να κατανοεί κανείς τον εαυτό του, τις δυνατότητές του και τα όριά του.

Ο «Χορώνιος ο Ασπιδογαίος», το δεύτερο βιβλίο, κινείται σε έναν εντελώς διαφορετικό αφηγηματικό χώρο: το ιστορικό μυθιστόρημα. Ένας Έλληνας ήρωας, ένας Δωριέας ημίθεος, βρίσκεται ανάμεσα σε δύο μεγάλους κόσμους — τον ελληνιστικό και τον ρωμαϊκό — σε μια εποχή βαθιάς ιστορικής μετάβασης.

Ένας κόσμος αλλάζει και ένας άλλος αναδύεται. Μαζί του μετακινούνται άνθρωποι, ιδέες, πολιτισμοί και αξίες.

Ένας ήρωας που στέκεται ανάμεσα σε δύο κόσμους μπορεί να λειτουργήσει και ως συμβολική εικόνα του ανθρώπου που ζει στο σήμερα: ενός ανθρώπου που προχωρά προς το μέλλον, χωρίς να παύει να διατηρεί μέσα του όσα αξίζει να διασωθούν από το παρελθόν.

Τελικά, η ωριμότητα ίσως δεν βρίσκεται στο να προσπαθεί κανείς να προσθέσει περισσότερα στη ζωή του.

Ίσως βρίσκεται στο να μάθει τι αξίζει να κρατήσει, τι αξίζει να δημιουργήσει και τι αξίζει να αφήσει πίσω του.

Και μέσα σε αυτή τη συνειδητοποίηση, η απλότητα και η δημιουργία δεν είναι αντίθετες έννοιες.

Είναι δύο διαφορετικές πλευρές της ίδιας διαδρομής.

Κωνσταντίνος Ε. Χουρίδης
Συγγραφέας
Εκπαιδευτής μαχητικών τεχνών και αυτοάμυνας

Ελληνισμός στην Μ. Ασία και ο ξεριζωμός του 1922-1923

 Στη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 δεν «εγκλωβίστηκαν απλώς άνθρωποι στον λιμένα της Σμύρνης».

Ποιοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι;

Η Μικρά Ασία δεν ήταν για τους προγόνους μας ένας ξένος τόπος. Ήταν ο τόπος όπου γεννήθηκαν, έζησαν και δημιούργησαν επί γενιές. Η ελληνική παρουσία εκεί είχε βαθιές ρίζες στην αρχαιότητα και παρέμεινε ζωντανή επί αιώνες, με ελληνική γλώσσα, παιδεία, σχολεία, ναούς και πολιτισμό.

Γι' αυτό, όταν μιλάμε για τον ξεριζωμό του 1922, δεν μιλάμε απλώς για «χριστιανούς» που βρέθηκαν στον λιμένα της Σμύρνης. Μιλάμε για Έλληνες της Μικράς Ασίας — για ανθρώπους που γεννήθηκαν εκεί, όπως γεννήθηκαν εκεί οι γονείς και οι παππούδες τους.

Ήταν οι Έλληνες της Μικράς Ασίας. Άνθρωποι που επί αιώνες ζούσαν, δημιουργούσαν και προόδευαν στις πατρογονικές τους εστίες.

Μιλούσαν την ελληνική γλώσσα, διατηρούσαν την ελληνική παιδεία και την πολιτιστική τους παράδοση, έχοντας σχολεία, εκπαιδευτήρια, θέατρα και ναούς. Ήταν άνθρωποι των γραμμάτων, επιστήμονες, έμποροι, τεχνίτες και δημιουργοί, με μια βαθιά και διαχρονική σχέση με τον ελληνικό πολιτισμό.

Μαζί με τους Έλληνες του Πόντου, της Καππαδοκίας και άλλων περιοχών της Μ. Ασίας, υπέστησαν διωγμούς, εκτοπίσεις, λεηλασίες, βασανισμούς, εκτελέσεις και πορείες θανάτου. Οικογένειες ξεριζώθηκαν από τις εστίες τους και γυναίκες και παιδιά βρέθηκαν αντιμέτωποι με ανείπωτη βία.

Η Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 δεν μπορεί να εξετάζεται αποκομμένη από το ευρύτερο κύμα διωγμών, εκτοπίσεων και εξόντωσης των ελληνικών πληθυσμών της Μ. Ασίας, στο οποίο εντάσσεται και η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης.

Γι' αυτό, όταν μιλάμε για τον ξεριζωμό, δεν μιλάμε απλώς για έναν αριθμό.. Μιλάμε για την Γενοκτονία των Ελλήνων της Μ. Ασίας όπου ολόκληρες γενιές ξεριζώθηκαν από τον τόπο στον οποίο είχαν γεννηθεί οι ίδιοι, οι γονείς τους και οι πρόγονοί τους. Για οικογένειες που δεν ξανασυναντήθηκαν ποτέ.

Και αυτή η Ιστορία δεν είναι για μένα κάτι μακρινό.

Οι γιαγιάδες και οι παππούδες των γονιών μου είχαν γεννηθεί στη Μικρά Ασία. Και πριν από αυτούς, εκεί είχαν γεννηθεί και ζήσει οι δικοί τους γονείς. Πολλοί συγγενείς μου, και από τις δύο πλευρές της οικογένειας των γονιών μου, οδηγήθηκαν στις πορείες θανάτου προς τα βάθη της Ανατολής και προς τα νότια.

Γνώρισα τις γιαγιάδες μου.

Και όταν ήμουν παιδί, αναρωτιόμουν γιατί φορούσαν πάντα μαύρα.

Αργότερα κατάλαβα.

Πενθούσαν ανθρώπους που χάθηκαν και πατρίδες που δεν ξαναείδαν ποτέ.

Η μνήμη δεν είναι μίσος.

Η γνώση της Ιστορίας δεν είναι εκδίκηση.

Και η διατήρηση της ιστορικής μνήμης δεν σημαίνει ότι αρνούμαστε την ιστορία των άλλων.

Σημαίνει ότι δεν δεχόμαστε να σβήνονται οι άνθρωποί μας από τις λέξεις.

Χάσαμε τόπους στους οποίους οι πρόγονοί μας έζησαν, δημιούργησαν και άφησαν το αποτύπωμά τους.

Δεν ξεχνάμε.

Κωνσταντίνος Ε. Χουρίδης

Συγγραφέας

Εκπαιδευτής μαχητικών τεχνών

* Πρωτότυπη χαρτογραφική σύνθεση του συγγραφέα. Τα γεωγραφικά όρια και οι θέσεις αποδίδονται κατά προσέγγιση.

Ο Δευκαλίων, ο Ἕλλην, ο Γραικός και ο Μακεδών

 

Η αρχαία γενεαλογική παράδοση μέσα από τον Ησίοδο, τον Πίνδαρο , τον Στράβων και τον Απολλώνιο

καλλιτεχνική αναπαράσταση  σύμφωνα με την αισθητική και οπτική παράδοση της αρχαίας ελληνικής τέχνης

Μετά τον μεγάλο κατακλυσμό, σύμφωνα με την αρχαία ελληνική παράδοση, ο Δευκαλίων και η Πύρρα έγιναν η απαρχή μιας νέας ανθρώπινης γενιάς. Από τη γενεαλογία τους ξεδιπλώνεται ένα από τα σημαντικότερα μυθολογικά σχήματα της αρχαίας Ελλάδας: η γενεαλογία του Ἕλληνος, του επώνυμου γενάρχη των Ἑλλήνων.

Ο Ησίοδος, στον Κατάλογο Γυναικών, συνδέει τον Ἕλληνα με τον Δευκαλίωνα και την Πύρρα. Από τον Ἕλληνα προέρχονται οι τρεις μεγάλοι γενεαλογικοί κλάδοι:

Ο Ἕλλην και οι τρεις βασικοί γενεαλογικοί κλάδοι

Ο Ἕλλην αποτελεί τον σημαντικότερο επώνυμο πρόγονο στο γενεαλογικό σύστημα που εξηγεί μυθολογικά τη συγγένεια των κυριότερων ελληνικών γενών.

Στον Κατάλογο Γυναικών συνδέεται με τρεις γιους:

Δῶρος – Ξοῦθος – Αἴολος.

Από αυτούς διαμορφώνεται το γνωστό μυθολογικό σχήμα:

Ἕλλην

→ Δῶρος → Δωριεῖς

→ Ξοῦθος → Ἴων και Ἀχαιός → Ἴωνες και Ἀχαιοί

→ Αἴολος → Αἰολεῖς

Η παράδοση αυτή αναπτύσσεται ακόμη περισσότερο στη μεταγενέστερη μυθογραφία. Στην Βιβλιοθήκη του Απολλοδώρου ο Ξούθος παρουσιάζεται ως πατέρας του Ίωνος και του Αχαιού.

Επομένως, ο Ἕλλην δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ιστορικός ιδρυτής ενός ενιαίου ελληνικού κράτους ή έθνους. Είναι μυθικός επώνυμος γενάρχης, μέσω του οποίου η παράδοση εξηγεί τη συγγένεια και την κοινή ονομασία των διαφόρων ελληνικών γενών.

Ο Δώρος συνδέεται με τους Δωριείς, ο Ξούθος με τον Ίωνα και τον Αχαιό και ο Αίολος με τους Αιολείς. Έτσι η μυθολογική παράδοση δημιουργεί έναν κοινό γενεαλογικό κορμό για σημαντικά ελληνικά γένη.

Στον ίδιο ευρύτερο μυθολογικό κύκλο συναντούμε τη Θυία, η οποία συνδέεται με τον Δία. Από την ένωσή τους γεννιούνται ο Μάγνης και ο Μακεδών.

Ο Ησίοδος χαρακτηρίζει τον Μακεδόνα:

«Μακεδόνα θ’ ἱππιοχάρμην»

και τοποθετεί τον ίδιο και τον Μάγνη:

«περὶ Πιερίην καὶ Ὄλυμπον»

δηλαδή στην περιοχή γύρω από την Πιερία και τον Όλυμπο.

Εδώ βρίσκεται ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της αρχαίας παράδοσης. Ο Μακεδών δεν εμφανίζεται απλώς ως ένα όνομα· λειτουργεί ως επώνυμος μυθικός πρόγονος, μέσω του οποίου η παράδοση εξηγεί το όνομα της Μακεδονίας και των Μακεδόνων.

Ο Μάγνης λειτουργεί αντίστοιχα ως επώνυμος πρόγονος των Μαγνήτων.

Η αρχαία παράδοση γνωρίζει και έναν ακόμη σημαντικό επώνυμο πρόγονο: τον Γραικό.

Το όνομα αυτό έχει ιδιαίτερη ιστορική σημασία. Η παράδοση των Γραικών συνδέθηκε αργότερα με τη λατινική ονομασία Graeci, από την οποία προέρχονται πολλές μεταγενέστερες ευρωπαϊκές ονομασίες των Ελλήνων.

Έτσι, στην αρχαία παράδοση συναντούμε δύο διαφορετικές επωνυμικές οδούς: 

Ἕλλην και Γραικός: δύο ονόματα, όχι δύο διαφορετικοί λαοί !

Ἕλλην → Ἕλληνες και Γραικός → Γραικοί → Graeci.

Οι αρχαίοι δεν μιλούσαν για δύο διαφορετικούς λαούς, έναν «ελληνικό» και έναν «γραικικό». Πρόκειται για διαφορετικές ονομασίες και γενεαλογικής ερμηνείας που συνδέθηκαν με τον ελληνικό κόσμο.

Ο Μακεδών συγγενής του Ἕλληνος

Αν ακολουθήσουμε τη γενεαλογική παράδοση που συνδέει τον Ἕλληνα και τη Θυία με τον Δευκαλίωνα, τότε το σχήμα μπορεί να αποδοθεί:

Δευκαλίων

├── Ἕλλην
└── Θυία
　　　└── με τον Δία → Μακεδών

Άρα ο Μακεδών δεν είναι πρώτος ξάδελφος του Ἕλληνος. Στο συγκεκριμένο γενεαλογικό σχήμα, ο Ἕλλην και η Θυία είναι αδέλφια και ο Μακεδών είναι ανιψιός του Ἕλληνος.

Η διατύπωση αυτή αφορά βέβαια μυθολογική γενεαλογία και όχι ιστορικά αποδεδειγμένη συγγένεια.

αρχαία γεωγραφία

Η παράδοση αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν τη συγκρίνουμε με τον Στράβωνα.

Ο Στράβων, πολλούς αιώνες μετά τον Ησίοδο, εξετάζει τη Μακεδονία μέσα από την ιστορικογεωγραφική και εθνογραφική παράδοση. Αναφέρεται στην Πιερία, στον Όλυμπο και στους Πίερες, αλλά και στους διαφορετικούς πληθυσμούς που συνδέθηκαν ιστορικά με την περιοχή.

Έτσι μπορούμε να δούμε δύο διαφορετικά επίπεδα:

Ο Ησίοδος μας παραδίδει τη μυθολογική γεωγραφία του Μακεδόνος.

Ο Στράβων μας παραδίδει την ιστορικογεωγραφική εικόνα της Μακεδονίας.

Και τα δύο είναι σημαντικά, αλλά δεν πρέπει να συγχέονται.

Ο Πίνδαρος και ο Δευκαλίων

Ο μύθος του Δευκαλίωνα εμφανίζεται και στον Πίνδαρο. Στην 9η Ολυμπιόνικη Ωδή, ο ποιητής χρησιμοποιεί την παράδοση του Δευκαλίωνα και της Πύρρας στο πλαίσιο της γενεαλογικής παράδοσης της Οπούντιας Λοκρίδας.

Η 9η Ολυμπιόνικη δεν είναι «ένατο βιβλίο» ούτε «ένατη Ολυμπιάδα». Είναι η ένατη ωδή της συλλογής των Ολυμπιόνικων του Πινδάρου, ποιημάτων που συνδέονται με νικητές των Ολυμπιακών Αγώνων.

Η μαρτυρία αυτή δείχνει πόσο βαθιά ριζωμένος ήταν ο μύθος στις διαφορετικές τοπικές παραδόσεις του ελληνικού κόσμου.

Το μυθολογικό γενεαλογικό δέντρο απο τις αρχαίες πηγές

Δευκαλίων – Πύρρα

→ Ἕλλην
→ Δῶρος – Ξοῦθος – Αἴολος

Δευκαλίων – Θυία

→ με τον Δία
→ Μάγνης – Μακεδών

ενώ παράλληλα η αρχαία παράδοση διατηρεί και τον Γραικό ως επώνυμη μορφή που συνδέθηκε με την ονομασία των Γραικών.

→ Πανδώρα + Ζεύς → Γραικός

Το ενδιαφέρον αυτών των παραδόσεων δεν βρίσκεται μόνο στο εάν τα πρόσωπα αυτά υπήρξαν ιστορικά. Η πραγματική τους αξία βρίσκεται στο ότι μας αποκαλύπτουν τον τρόπο με τον οποίο οι αρχαίοι Έλληνες αντιλαμβάνονταν τη συγγένεια λαών, γενών, τόπων και ονομάτων.

Ο Ἕλλην, ο Γραικός, ο Μακεδών και ο Μάγνης λειτουργούν μέσα σε αυτή την παράδοση ως επώνυμοι γενάρχες.

Και η αναφορά του Ησιόδου στον Μακεδόνα ως:

«Μακεδόνα θ’ ἱππιοχάρμην»

που κατοικεί «περὶ Πιερίην καὶ Ὄλυμπον», αποτελεί μία από τις παλαιότερες λογοτεχνικές μαρτυρίες που συνδέουν μυθολογικά το όνομα του Μακεδόνος με τον χώρο της Πιερίας και του Ολύμπου.

Αυτό είναι το σημείο όπου ο μύθος συναντά την αρχαία γεωγραφική μνήμη.

 

---

Πηγές:
Ησίοδος, Κατάλογος Γυναικών, σωζόμενα αποσπάσματα.
Πίνδαρος, Ολυμπιόνικη Θ΄.
Απολλώνιος ο Ρόδιος, Ἀργοναυτικά και αρχαία σχολιαστική παράδοση.
Στράβων, Γεωγραφικά, Ζ΄

Υποθετική καλλιτεχνική απεικόνιση των αρχαίων συγγραφέων Ησιόδου, Πινδάρου, Στράβωνα και Απολλωνίου του Ροδίου.

Τημενίδαι ΧΟΥΡΟΝ — Μια μαχητική συνάντηση που συνεχίζει να γράφει τη δική της ιστορία

 

Δύο μήνες πέρασαν σχεδόν από την 5η Ιουλίου 2026, ημέρα κατά την οποία πραγματοποιήθηκε στην όμορφη Κατερίνη, στην Πιερία της Κεντρικής Μακεδονίας, το 9ο καλοκαιρινό Φεστιβάλ Πολεμικών Τεχνών «Τημενίδαι ΧΟΥΡΟΝ».

Εννέα χρόνια δημιουργίας, προσπάθειας, συνεργασίας και συνεχούς παρουσίας.Και κάθε φορά, αυτό που μένει δεν είναι μόνο η εικόνα μιας εκδήλωσης.

Είναι οι άνθρωποι.

Εξαίρετοι δάσκαλοι και εκπαιδευτές, μαζί με τις σχολές και τους μαθητές τους, μας τιμούν διαχρονικά με την παρουσία τους, ταξιδεύοντας από την Κύπρο, την Κρήτη, τη Θράκη, την Ήπειρο, την ευρύτερη Ελληνική Μακεδονία, τη Θεσσαλονίκη, τη Θεσσαλία, την Αιτωλία, την Πελοπόννησο και την Αττική, δημιουργώντας κάθε χρόνο μια ξεχωριστή συνάντηση ανθρώπων που υπηρετούν τις πολεμικές τέχνες.

Σε όλους αυτούς τους δασκάλους εκφράζω τον απόλυτο σεβασμό μου και τις θερμότερες ευχαριστίες μου.
Γιατί πίσω από κάθε παρουσία υπάρχει χρόνος, κόπος, μετακίνηση, προετοιμασία και κυρίως η διάθεση να μοιραστεί ο καθένας ένα κομμάτι από τη γνώση και την εμπειρία του.

Η φιλοσοφία του «Τημενίδαι ΧΟΥΡΟΝ» βασίζεται στον σεβασμό, στην ευγένεια, στην πειθαρχία και στην αμοιβαία εκτίμηση.

Και αυτά δεν είναι απλώς λόγια που γράφονται σε μια αφίσα· είναι προϋποθέσεις για να μπορεί μια τέτοια συνάντηση να συνεχίζει να υπάρχει. Όπως τιμούμε κάθε δάσκαλο που μας τιμά με την παρουσία και τη στάση του, έτσι γνωρίζουμε και πότε μια συμπεριφορά ξεπερνά τα όρια που έχουμε θέσει.

Η φιλοξενία είναι επιλογή μας, όχι υποχρέωσή μας, και η συμμετοχή στο Φεστιβάλ προϋποθέτει σεβασμό προς τον θεσμό, τους διοργανωτές και όλους τους συμμετέχοντες

Γνωρίζουμε όλοι τη δύσκολη περίοδο που μας συγκλόνισε στις αρχές της δεκαετίας του 2020. Μια περίοδο που μας ανάγκασε να σταματήσουμε, να επανεξετάσουμε πολλά και να αναδιοργανωθούμε.
Όμως ο μαχητής δεν κρίνεται μόνο όταν όλα είναι εύκολα.
Κρίνεται όταν πρέπει να σηκωθεί ξανά.

Τούτη τη χρονιά αποδείξαμε για ακόμη μία φορά, με σθένος, πειθαρχία και επιμονή, ότι μπορούμε να σταθούμε γερά στα πόδια μας και να συνεχίσουμε.
Εμείς που κάποτε στεκόμασταν ως μαθητές απέναντι στους δασκάλους μας, σήμερα έχουμε την ευθύνη να στεκόμαστε ως εκπαιδευτές απέναντι στη νέα γενιά.

Και αυτή ίσως είναι μία από τις μεγαλύτερες ευθύνες ενός δασκάλου:

-να μεταφέρει όχι μόνο τεχνικές και γνώσεις αλλά νοοτροπία.
-να μάθει στον νέο άνθρωπο ότι η δυσκολία δεν σημαίνει τέλος.
-ότι η αποτυχία δεν σημαίνει ήττα.
-ότι ο στόχος μπορεί να είναι μακρινός αλλά με υπομονή, επιμονή, πειθαρχία και συνέπεια, μπορεί να γίνει πραγματικότητα.

Χωρίς παρέκκλιση από τον στόχο.
Αυτό είναι για μένα η πραγματική ικανοποίηση του δασκάλου.

Να βλέπει τη νέα γενιά να αποκτά αυτοπεποίθηση, να δυναμώνει το σώμα και το πνεύμα της και, πάνω απ’ όλα, να μαθαίνει να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της ζωής με αξιοπρέπεια και θάρρος.

Αυτό μας κάνει κι εμάς δυνατότερους.

Τα θερμά μου ευχαριστήρια είναι αυτονόητα προς την Ελληνική Ομοσπονδία Πολεμικών Τεχνών και τον Δήμο Κατερίνης, που συμβάλλουν διαχρονικά στην πραγματοποίηση της εκδήλωσης.

Ένα ιδιαίτερο ευχαριστώ απευθύνω επίσης στους σταθερούς φίλους και επιχειρηματίες που στηρίζουν με κάθε τρόπο αυτή την προσπάθεια και με βοηθούν να φέρω εις πέρας τις απαιτήσεις που συνοδεύουν μια διοργάνωση αυτού του μεγέθους.

Και φυσικά, ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους δασκάλους, εκπαιδευτές και μαθητές που αποτελούν την ψυχή των «Τημενίδαι ΧΟΥΡΟΝ».

Εννέα χρόνια μετά, συνεχίζουμε.

Όχι απλώς για να πραγματοποιούμε ένα ακόμη Φεστιβάλ.

Αλλά για να κρατάμε ζωντανή μια συνάντηση ανθρώπων που πιστεύουν στη δύναμη της γνώσης, της πειθαρχίας, της αλληλοεκτίμησης και της συνεχούς προσπάθειας.

Με τιμή,

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Ε. ΧΟΥΡΙΔΗΣ
Συγγραφέας – Συντονιστής «Τημενίδαι ΧΟΥΡΟΝ»
Προγραμματιστής Εφαρμογών
Εκπαιδευτής Μαχητικών Τεχνών & Αυτοάμυνας
HURONBOXING

Μια κοινωνία σε αναμονή: η συνήθεια της απάθειας

 

Υπάρχει ένα φαινόμενο που επαναλαμβάνεται εδώ και χρόνια: έντονη κριτική, διαρκής γκρίνια, αλλά χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Ίσως εκεί να κρύβεται και ένα μέρος της απάθειας που έχουμε συνηθίσει ως κοινωνία. Όταν η κριτική μένει στην επιφάνεια και δεν συνοδεύεται από προτάσεις ή ευθύνη, τελικά δεν οδηγεί σε αλλαγή, απλώς αναπαράγει το ίδιο το αδιέξοδο.

Και αυτό δεν είναι θεωρία. Το βλέπει κανείς στην καθημερινότητα. Σε μια κοινωνία που συχνά λειτουργεί ως μικρογραφία του ίδιου του κράτους.

Αυτό με προβληματίζει βαθιά και θα έπρεπε να προβληματίζει τους περισσότερους  ελεύθερους συμπολίτες μου. Ως κοινωνία, αξίζει να προτείνονται λύσεις και μέτρα που να προστατεύουν τους ίδιους τους πολίτες.

Στους ανθρώπους που δεν συμπεριφέρονται πια με την ηρεμία και την πληρότητα της ανθρώπινης φύσης, που υπολειτουργούν, που τρέχουν διαρκώς, σκυφτοί, με άγχος και βιασύνη. Σε μια ένταση που έχει γίνει κανονικότητα. Ακόμη και σε μικρές συμπεριφορές «ακούσιας παραβατικότητας», όχι από πρόθεση αλλά από πίεση, κούραση και έλλειψη χρόνου και προοπτικής.

Και εμείς τι κάνουμε απέναντι σε αυτό; Μένουμε κοντά στο φαινόμενο, ή το αγνοούμε για να συνεχίσουμε αμέριμνα τη μέρα μας; Να μη χαλάσει η γεύση του καφέ στο επόμενο στέκι; Κάνουν την πασαρέλα για να δείξουν απλώς ότι υπάρχουν; Ή παρελαύνουν γιατί, μέσα από την προσωπική τους προσπάθεια, έχουν πετύχει κάτι πραγματικά ξεχωριστό για όλους; Νευριάζουμε με εμάς, με τους άλλους; Ποιοί είναι "το εμείς" και ποιοί ειναι "οι άλλοι"; Νευριάζει κανείς με τον εαυτό του για τις δικές του αδυναμίες, ή με τους γύρω που τρέχουν συνεχώς, σκυφτοί και αγχωμένοι; Γινόμαστε επιθετικοί γιατί μια συμπεριφορά μας προσβάλλει ηθικά; Και, τελικά, μήπως έτσι δημιουργούμε περισσότερα προβλήματα; Πως πρέπει να πράξουμε και ποιος φέρει την ευθύνη;

Και μέσα σε όλα όσα ταλανίζουν τον ενήλικα, που πασχίζει να γεφυρώσει το δικό του χρονικό πεπρωμένο, τα πιο ουσιαστικά ζητήματα μένουν πίσω. Και ένα από τα σημαντικότερα σήμερα αφορά τους νέους ανθρώπους.

Όταν δεν υπάρχει ασφάλεια, όταν η εργασία δεν αμείβεται αξιοπρεπώς, τότε είναι φυσικό να μην μπορούν να δραστηριοποιηθούν στον τόπο τους. Έτσι οδηγούνται στο να αναζητούν ευκαιρίες αλλού, συχνά με αβέβαιες ή και φρούδες προσδοκίες.

Αυτό δεν είναι μόνο προσωπικό πρόβλημα. Πλήττει το δημογραφικό και περιορίζει την εξέλιξη ολόκληρης της κοινωνίας.

Και την ίδια στιγμή, αντικρύζουμε με λύπη μια διαχρονική υποβάθμιση στην ποιότητα της ψυχαγωγίας και του πολιτισμού. Βαμμένες πινακίδες, τοίχοι, κυτία ενδείξεις που δηλώνουν αντίδραση, φωνές χωρίς θόρυβο που ενοχλούν το μάτι και υποδηλώνουν ότι κάτι δεν πάει καλά!  Η έλλειψη χώρων όπως το θέατρο ο κινηματογράφος και η όπερα δεν είναι απλώς πολιτιστικό έλλειμμα, στερεί από τον άνθρωπο ένα σημαντικό καταφύγιο έκφρασης και αποφόρτισης από την καθημερινότητα.

Ίσως τελικά το ζήτημα δεν είναι πόσο έντονα μιλάμε, αλλά πόσο ουσιαστικά. Γιατί χωρίς βάθος, η κριτική γίνεται συνήθεια και η συνήθεια, απάθεια.

 

Κωνσταντίνος Ε. Χουρίδης

Συγγραφέας - Συντονιστής Εκπαιδευτής μαχητικών τεχνών και Αυτοάμυνας

Η δύναμη της ειρήνης

Την τελευταία εβδομάδα άκουσα τη λέξη «πόλεμος» περισσότερες φορές απ’ όσες μπορώ να θυμηθώ. Στα δελτία ειδήσεων, στις αναλύσεις, στα πάνελ, στα έκτακτα. Η λέξη επαναλαμβάνεται με τέτοια ένταση ώστε να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι του υποσυνείδητου. Η λέξη «ειρήνη»..ακούγεται σπάνια.

Η συνεχής αναπαραγωγή μιας απειλής δεν είναι ουδέτερη πράξη. Η γλώσσα διαμορφώνει αντίληψη, η αντίληψη διαμορφώνει στάση και η στάση διαμορφώνει κοινωνική συμπεριφορά. Όταν ο δημόσιος λόγος κατακλύζεται από σενάρια σύρραξης, καταστροφής και κλιμάκωσης, ο φόβος παύει να είναι παροδικό συναίσθημα και γίνεται μόνιμο υπόστρωμα.

Τα τελευταία χρόνια βιώσαμε μια περίοδο παγκόσμιας αβεβαιότητας. Η κοινωνία δοκιμάστηκε, η εμπιστοσύνη κλονίστηκε, οι αντοχές μειώθηκαν. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η διαχείριση της πληροφορίας αποκτά τεράστια σημασία. Όταν όμως η ενημέρωση μετατρέπεται σε διαρκή δραματοποίηση, γεννάται εύλογα το ερώτημα: Υπηρετείται υπό αυτές τις συνθήκες όντως ψυχραιμία ή καλλιεργείται μόνιμα ο φόβος της ανασφάλειας;

Κάποιοι ίσως σκεφτούν ότι, επειδή διδάσκω πολεμικές τέχνες, είναι παράδοξο να μιλώ για ειρήνη. Ακριβώς αυτή η εμπειρία με κάνει να κατανοώ τη δύναμη και τον κίνδυνο της βίας και γι’ αυτό θεωρώ την ειρήνη τόσο σημαντική. Η εκπαίδευση στις πολεμικές τέχνες δεν διδάσκει την επίθεση, αλλά την αυτοπειθαρχία και τον έλεγχο και η ειρήνη ξεκινά πάντα από τον έλεγχο του εαυτού.

Σε μια πόλη των 150.000 κατοίκων, περίπου 3.000 άνθρωποι ( δηλαδή το 2 % των κατοίκων) ασχολούνται ενεργά με πολεμικές τέχνες. Μικρό ποσοστό σε σχέση με τον συνολικό πληθυσμό, αλλά η επίδρασή τους είναι μεγάλη. Διδάσκουν αυτοπειθαρχία, σεβασμό και έλεγχο, αξίες που υπερβαίνουν τις σχολές και βοηθούν στη δημιουργία πιο ώριμων και ψύχραιμων κοινοτήτων.

Η γεωπολιτική πραγματικότητα είναι σύνθετη και σκληρή. Συγκρούσεις, ενεργειακές ανακατατάξεις, ανταγωνισμοί ισχύος, όλα αυτά είναι υπαρκτά. Όμως η διαρκής προβολή του χειρότερου σεναρίου δεν ενισχύει την κοινωνική ωριμότητα, αντίθετα τροφοδοτεί τον πανικό. Και ο πανικός είναι κακός σύμβουλος, τόσο για τους πολίτες όσο και για τις ηγεσίες.

Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι το πώς η εικόνα της καταστροφής γίνεται καθημερινό θέαμα. Μικροί και μεγάλοι εκτίθενται σε σκηνές ολέθρου σαν να πρόκειται για κανονικότητα. Ένα αναπόφευκτο  σοκ που αντικαθίσταται από εξοικείωση. Κι αυτό είναι ίσως πιο επικίνδυνο από τον ίδιο τον φόβο.

Το ερώτημα, τελικά, δεν είναι αν υπάρχουν απειλές. Υπάρχουν. Το ερώτημα είναι ποια ευθύνη αναλαμβάνει ο δημόσιος λόγος απέναντι στην κοινωνία. Η ενημέρωση οφείλει να φωτίζει, όχι να φανατίζει. Να εξηγεί και να προάγει τη νηφαλιότητα κι όχι να την υπονομεύει.

Σε περιόδους έντασης, η λέξη «ειρήνη» πρέπει να αρθρώνεται καθαρά και επίμονα. Οι κοινωνίες δεν χρειάζονται περισσότερο φόβο, χρειάζονται περισσότερη υπευθυνότητα.

Ας αναλογιστούμε, λοιπόν, όχι μόνο ποιος μιλά για πόλεμο, αλλά και ποιος εργάζεται ουσιαστικά για την ειρήνη. Αυτό που επιδιώκω με το κείμενο είναι να υπενθυμίσω ότι, ακόμα και μέσα στην καθημερινή ένταση και την υπερβολική προβολή φόβου, η επιλογή να καλλιεργούμε ειρήνη, σεβασμό και αυτοέλεγχο μπορεί να διαμορφώσει καλύτερες κοινωνίες και να εμπνεύσει τις νέες γενιές.

Κωνσταντίνος Ε. Χουρίδης

Συγγραφέας - Συντονιστής-Εκπαιδευτής μαχητικών τεχνών Αυτοάμυνας