Η φήμη και η πραγματική επιτυχία

 

Η φήμη δεν χτίζεται από μεμονωμένα περιστατικά αλλά από επαναλαμβανόμενη εμπειρία. Αυτό σημαίνει ότι μια στιγμή ή ένα μεμονωμένο περιστατικό δεν μπορεί να καθορίσει πώς μας βλέπουν οι άλλοι, ούτε μία στοχευμένη συκοφαντία μπορεί να αλλάξει την εικόνα που έχουμε δημιουργήσει στη συνείδηση των ανθρώπων γύρω μας. Κάθε μικρή επιτυχία που κατακτάμε δεν είναι δώρο, αλλά αποτέλεσμα υπερπροσπάθειας , μιας προσπάθειας που συνδυάζει ταυτόχρονα ταπεινότητα, σεβασμό, κοινωνικότητα, αλληλεπίδραση, προσφορά και καλοκαγαθία.

Στον περίγυρο της καθημερινότητας και στο περιβάλλον εργασίας, πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να μειώσουν ή να δυσφημίσουν μια ισχυρή προσωπικότητα. Οι προσπάθειες αυτές μπορεί να είναι εσκεμμένες ή παρορμητικές, μπορεί να εμφανίζονται ως σχόλια, υπονοούμενα ή ψιθυριστές κουβέντες. Όμως, αυτά τα περιστατικά είναι στιγμιαία και ανούσια, και δεν αξίζουν να μας αποσπούν την προσοχή.

Αυτό που πραγματικά αποτυπώνεται, είναι η συνέπεια, η σταθερότητα και ο τρόπος που ενεργούμε καθημερινά. Η συνέπεια δεν καθορίζεται μόνο από το βαθμό εργασιακής απόδοσης ή την έντονη συμμετοχή στις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις, αλλά και στις μικρές μας συνήθειες, στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε απροειδοποίητα ανεξέλεγκτα περιστατικά, στα λόγια και τις πράξεις μας. Αυτά χτίζουν σεβασμό και αξιοπιστία, αξίες που κανένας παρασιτικός θόρυβος δεν μπορεί να καταστρέψει.

Η δύναμη μιας προσωπικότητας φαίνεται από τη στάση της όταν βρίσκει πρόσφορες λύσεις και αντιμετωπίζει καταστάσεις αθόρυβα και νηφάλια χωρίς να υπονομεύει κανέναν. Φαίνεται από την ικανότητά της να μην παρασύρεται από μικροεντάσεις ή συκοφαντίες και από την επιμονή της στον χρόνο. Η πραγματική επιτυχία δεν είναι ένας καλός τίτλος, είναι η δυνατότητα να παραμένει κανείς αυθεντικός, σταθερός, συνεπής και αξιόπιστος σε κάθε πτυχή της ζωής του.

Παράδειγμα στην πράξη

Ένας επαγγελματίας  σε ενα συγκεκριμένο τομέα που συχνά δέχεται κριτική ή αντιπαράθεση μπορεί να αφήσει τον θυμό του να φανεί, να φωνάξει ή να αντιδράσει παρορμητικά. Σε αυτή την περίπτωση, το περιστατικό μένει στη μνήμη των άλλων και ίσως παραποιεί την εικόνα του. Αν όμως κρατήσει την ψυχραιμία του, θέσει καθαρά όρια και συνεχίσει τη δουλειά του με συνέπεια και επαγγελματισμό, τότε η εικόνα που χτίζει είναι πολύ ισχυρότερη και διαρκής. Αυτό είναι το είδος της επιτυχίας που μένει, όχι τα λόγια των άλλων.

Στην προσωπική ζωή ισχύει ακριβώς το ίδιο. Υπάρχουν πάντα άνθρωποι που θα προσπαθήσουν να μειώσουν, να δημιουργήσουν εμπόδια, είτε από φθόνο είτε από έλλειψη κατανόησης. Αυτά τα γεγονότα μπορεί να προκαλέσουν εκνευρισμό ή αμηχανία, αλλά η διαφορά γίνεται όταν επιλέγουμε να μην τα αφήσουμε να μας καθορίσουν. Όταν η συμπεριφορά μας παραμένει σταθερή και συνδεδεμένη με αξίες όπως η ταπεινότητα και η προσφορά, αυτά τα περιστατικά χάνουν τη δύναμή τους.

Η πραγματική επιτυχία βρίσκεται στο αποτέλεσμα προσπάθειας σε βάθος χρόνου. Δεν είναι η φήμη που κατασκευάζεται από τον θόρυβο των επιτήδειων. Είναι η αίσθηση της ολοκλήρωσης, της αυτοεκτίμησης και της επίδρασης που έχουμε στους γύρω μας μέσω της στάσης μας και της συμπεριφοράς μας. Και αυτός είναι ο λόγος που η συνέπεια δημιουργεί φήμη . Όχι στιγμές αλλά καθημερινή και σταθερή δράση.

Η αληθινή δύναμη και η πραγματική αξιοπιστία χτίζονται καθημερινά. Κανένας μνησίκακος ή κακόβουλος δεν μπορεί να τη γκρεμίσει. Αντιθέτως, η συνέπεια, η σταθερότητα και η ακεραιότητα είναι αυτά που παραμένουν και που δίνουν νόημα στην εικόνα μας και στον σεβασμό που κερδίζουμε.

Κωνσταντίνος Ε. Χουρίδης

Συγγραφέας

Συντονιστής - Εκπαιδευτής μαχητικών τεχνών και Αυτοάμυνας

Επιστροφή στα χρόνια της νοσταλγίας

 Υπάρχουν εποχές που δεν μετριούνται με το ρολόι, αλλά με το συναίσθημα. Εποχές που, όσο απομακρύνονται, τόσο πιο φωτεινές μοιάζουν μέσα μας. Η επιστροφή των αναμνήσεων στα χρόνια εκείνα, τα απλά, τα ήσυχα, τα γεμάτα ζωντανή παρουσία. Και όσοι δεν ζούν με τις αναμνήσεις, τότε έχουν ενα κενό μέσα τους γιατί έχουν χάσει ένα μεγάλο μέρος της ζωής τους. Οι αναμνήσεις είναι το προβάδισμα για το μέλλον· είναι η παρακαταθήκη των εμπειριών, των γνώσεων και των στιγμών.

Η καθημερινότητα είχε ρυθμό. Η τηλεόραση άνοιγε το απόγευμα και έκλεινε τα μεσάνυχτα με τον εθνικό ύμνο, σαν μια τελετουργία που έδινε αρχή και τέλος στη μέρα. Δεν υπήρχε υπερβολή επιλογών, παρά μόνο δύο κανάλια, αρκετά όμως για να ενώσουν τους ανθρώπους μιας οικογένειας γύρω από το απογευματινό τραπέζι με συζητήσεις. Ό,τι βλέπαμε, το μοιραζόμασταν.

Υπήρχε χρόνος. Χρόνος για να μάθουμε, να ακούσουμε, να παρατηρήσουμε. Χρόνος για τους άλλους. Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν ήταν βιαστικές ούτε επιφανειακές, είχαν βάθος, περιέκλειαν  σιωπές, είχαν μια άλλη ουσία. Μιλούσαμε πραγματικά, κοιταζόμασταν στα μάτια και περπατούσαμε χωρίς προορισμό.

Το άγχος δεν είχε την ίδια ένταση. Η ψυχική ευεξία δεν ήταν στόχος προς κατάκτηση, αλλά μια φυσική κατάσταση. Η χαρά βρισκόταν στα μικρά, στα αυτονόητα. Ακόμη και η σχέση με το φαγητό ήταν πιο απλή. Μια φέτα λευκό ψωμί με λίγες σταγόνες νερού και ζάχαρης ήταν κάτι το ξεχωριστό. Κάναμε λιγότερες σκέψεις, είχαμε μεγαλύτερη δίψα για περιπέτεια και σαφώς περισσότερη ισορροπία.

Μεγαλώσαμε ανέμελα, χωρίς τον καταιγισμό των ψηφιακών επιρροών, χωρίς τον συνεχή θόρυβο των ειδοποιήσεων και των πληροφοριών. Ο κόσμος ήταν πιο αργός, αλλά ίσως πιο ουσιαστικός. Οι δρόμοι ήταν το παιχνίδι μας, οι φίλοι ήταν δίπλα μας, όχι πίσω από μια οθόνη. Δεν στέλναμε μηνύματα για να συναντηθούμε. Γνωρίζαμε ότι μετά το διάβασμα, τη μελέτη και τις πρώτες εκπομπές ψυχαγωγίας, ερχόταν η ώρα της ελευθερίας. Από τις έξιμιση μέχρι τις εννιάμιση, στο λυκόφως, χανόμασταν σε έναν κόσμο απίστευτο. Μοναδικό. Χαρούμενο. Και επιστρέφαμε όταν, αχνά, ακούγονταν οι φωνές των μανάδων να φωνάζουν τα ονόματά μας. Απίστευτες εποχές…

Και τώρα, καθώς τα χρόνια περνούν, αυτή η αίσθηση επιστρέφει σαν κύμα. Η νοσταλγία δεν είναι απλώς ανάμνηση, είναι ανάγκη. Ανάγκη για σύνδεση. Δεν είναι ότι το παρελθόν ήταν τέλειο, όχι φυσικά. Η ουσία είναι ότι μέσα του υπήρχαν κομμάτια που σήμερα μας λείπουν και αξίζει να τα ξαναβρούμε.

Κωνσταντίνος Ε. Χουρίδης

Συγγραφέας

Συντονιστής - Εκπαιδευτής μαχητικών τεχνών και Αυτοάμυνας

Μια κοινωνία σε αναμονή: η συνήθεια της απάθειας

 

Υπάρχει ένα φαινόμενο που επαναλαμβάνεται εδώ και χρόνια: έντονη κριτική, διαρκής γκρίνια, αλλά χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Ίσως εκεί να κρύβεται και ένα μέρος της απάθειας που έχουμε συνηθίσει ως κοινωνία. Όταν η κριτική μένει στην επιφάνεια και δεν συνοδεύεται από προτάσεις ή ευθύνη, τελικά δεν οδηγεί σε αλλαγή, απλώς αναπαράγει το ίδιο το αδιέξοδο.

Και αυτό δεν είναι θεωρία. Το βλέπει κανείς στην καθημερινότητα. Σε μια κοινωνία που συχνά λειτουργεί ως μικρογραφία του ίδιου του κράτους.

Αυτό με προβληματίζει βαθιά και θα έπρεπε να προβληματίζει τους περισσότερους  ελεύθερους συμπολίτες μου. Ως κοινωνία, αξίζει να προτείνονται λύσεις και μέτρα που να προστατεύουν τους ίδιους τους πολίτες.

Στους ανθρώπους που δεν συμπεριφέρονται πια με την ηρεμία και την πληρότητα της ανθρώπινης φύσης, που υπολειτουργούν, που τρέχουν διαρκώς, σκυφτοί, με άγχος και βιασύνη. Σε μια ένταση που έχει γίνει κανονικότητα. Ακόμη και σε μικρές συμπεριφορές «ακούσιας παραβατικότητας», όχι από πρόθεση αλλά από πίεση, κούραση και έλλειψη χρόνου και προοπτικής.

Και εμείς τι κάνουμε απέναντι σε αυτό; Μένουμε κοντά στο φαινόμενο, ή το αγνοούμε για να συνεχίσουμε αμέριμνα τη μέρα μας; Να μη χαλάσει η γεύση του καφέ στο επόμενο στέκι; Κάνουν την πασαρέλα για να δείξουν απλώς ότι υπάρχουν; Ή παρελαύνουν γιατί, μέσα από την προσωπική τους προσπάθεια, έχουν πετύχει κάτι πραγματικά ξεχωριστό για όλους; Νευριάζουμε με εμάς, με τους άλλους; Ποιοί είναι "το εμείς" και ποιοί ειναι "οι άλλοι"; Νευριάζει κανείς με τον εαυτό του για τις δικές του αδυναμίες, ή με τους γύρω που τρέχουν συνεχώς, σκυφτοί και αγχωμένοι; Γινόμαστε επιθετικοί γιατί μια συμπεριφορά μας προσβάλλει ηθικά; Και, τελικά, μήπως έτσι δημιουργούμε περισσότερα προβλήματα; Πως πρέπει να πράξουμε και ποιος φέρει την ευθύνη;

Και μέσα σε όλα όσα ταλανίζουν τον ενήλικα, που πασχίζει να γεφυρώσει το δικό του χρονικό πεπρωμένο, τα πιο ουσιαστικά ζητήματα μένουν πίσω. Και ένα από τα σημαντικότερα σήμερα αφορά τους νέους ανθρώπους.

Όταν δεν υπάρχει ασφάλεια, όταν η εργασία δεν αμείβεται αξιοπρεπώς, τότε είναι φυσικό να μην μπορούν να δραστηριοποιηθούν στον τόπο τους. Έτσι οδηγούνται στο να αναζητούν ευκαιρίες αλλού, συχνά με αβέβαιες ή και φρούδες προσδοκίες.

Αυτό δεν είναι μόνο προσωπικό πρόβλημα. Πλήττει το δημογραφικό και περιορίζει την εξέλιξη ολόκληρης της κοινωνίας.

Και την ίδια στιγμή, αντικρύζουμε με λύπη μια διαχρονική υποβάθμιση στην ποιότητα της ψυχαγωγίας και του πολιτισμού. Βαμμένες πινακίδες, τοίχοι, κυτία ενδείξεις που δηλώνουν αντίδραση, φωνές χωρίς θόρυβο που ενοχλούν το μάτι και υποδηλώνουν ότι κάτι δεν πάει καλά!  Η έλλειψη χώρων όπως το θέατρο ο κινηματογράφος και η όπερα δεν είναι απλώς πολιτιστικό έλλειμμα, στερεί από τον άνθρωπο ένα σημαντικό καταφύγιο έκφρασης και αποφόρτισης από την καθημερινότητα.

Ίσως τελικά το ζήτημα δεν είναι πόσο έντονα μιλάμε, αλλά πόσο ουσιαστικά. Γιατί χωρίς βάθος, η κριτική γίνεται συνήθεια και η συνήθεια, απάθεια.

 

Κωνσταντίνος Ε. Χουρίδης

Συγγραφέας - Συντονιστής Εκπαιδευτής μαχητικών τεχνών και Αυτοάμυνας

Η δύναμη της ειρήνης

Την τελευταία εβδομάδα άκουσα τη λέξη «πόλεμος» περισσότερες φορές απ’ όσες μπορώ να θυμηθώ. Στα δελτία ειδήσεων, στις αναλύσεις, στα πάνελ, στα έκτακτα. Η λέξη επαναλαμβάνεται με τέτοια ένταση ώστε να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι του υποσυνείδητου. Η λέξη «ειρήνη»..ακούγεται σπάνια.

Η συνεχής αναπαραγωγή μιας απειλής δεν είναι ουδέτερη πράξη. Η γλώσσα διαμορφώνει αντίληψη, η αντίληψη διαμορφώνει στάση και η στάση διαμορφώνει κοινωνική συμπεριφορά. Όταν ο δημόσιος λόγος κατακλύζεται από σενάρια σύρραξης, καταστροφής και κλιμάκωσης, ο φόβος παύει να είναι παροδικό συναίσθημα και γίνεται μόνιμο υπόστρωμα.

Τα τελευταία χρόνια βιώσαμε μια περίοδο παγκόσμιας αβεβαιότητας. Η κοινωνία δοκιμάστηκε, η εμπιστοσύνη κλονίστηκε, οι αντοχές μειώθηκαν. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η διαχείριση της πληροφορίας αποκτά τεράστια σημασία. Όταν όμως η ενημέρωση μετατρέπεται σε διαρκή δραματοποίηση, γεννάται εύλογα το ερώτημα: Υπηρετείται υπό αυτές τις συνθήκες όντως ψυχραιμία ή καλλιεργείται μόνιμα ο φόβος της ανασφάλειας;

Κάποιοι ίσως σκεφτούν ότι, επειδή διδάσκω πολεμικές τέχνες, είναι παράδοξο να μιλώ για ειρήνη. Ακριβώς αυτή η εμπειρία με κάνει να κατανοώ τη δύναμη και τον κίνδυνο της βίας και γι’ αυτό θεωρώ την ειρήνη τόσο σημαντική. Η εκπαίδευση στις πολεμικές τέχνες δεν διδάσκει την επίθεση, αλλά την αυτοπειθαρχία και τον έλεγχο και η ειρήνη ξεκινά πάντα από τον έλεγχο του εαυτού.

Σε μια πόλη των 150.000 κατοίκων, περίπου 3.000 άνθρωποι ( δηλαδή το 2 % των κατοίκων) ασχολούνται ενεργά με πολεμικές τέχνες. Μικρό ποσοστό σε σχέση με τον συνολικό πληθυσμό, αλλά η επίδρασή τους είναι μεγάλη. Διδάσκουν αυτοπειθαρχία, σεβασμό και έλεγχο, αξίες που υπερβαίνουν τις σχολές και βοηθούν στη δημιουργία πιο ώριμων και ψύχραιμων κοινοτήτων.

Η γεωπολιτική πραγματικότητα είναι σύνθετη και σκληρή. Συγκρούσεις, ενεργειακές ανακατατάξεις, ανταγωνισμοί ισχύος, όλα αυτά είναι υπαρκτά. Όμως η διαρκής προβολή του χειρότερου σεναρίου δεν ενισχύει την κοινωνική ωριμότητα, αντίθετα τροφοδοτεί τον πανικό. Και ο πανικός είναι κακός σύμβουλος, τόσο για τους πολίτες όσο και για τις ηγεσίες.

Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι το πώς η εικόνα της καταστροφής γίνεται καθημερινό θέαμα. Μικροί και μεγάλοι εκτίθενται σε σκηνές ολέθρου σαν να πρόκειται για κανονικότητα. Ένα αναπόφευκτο  σοκ που αντικαθίσταται από εξοικείωση. Κι αυτό είναι ίσως πιο επικίνδυνο από τον ίδιο τον φόβο.

Το ερώτημα, τελικά, δεν είναι αν υπάρχουν απειλές. Υπάρχουν. Το ερώτημα είναι ποια ευθύνη αναλαμβάνει ο δημόσιος λόγος απέναντι στην κοινωνία. Η ενημέρωση οφείλει να φωτίζει, όχι να φανατίζει. Να εξηγεί και να προάγει τη νηφαλιότητα κι όχι να την υπονομεύει.

Σε περιόδους έντασης, η λέξη «ειρήνη» πρέπει να αρθρώνεται καθαρά και επίμονα. Οι κοινωνίες δεν χρειάζονται περισσότερο φόβο, χρειάζονται περισσότερη υπευθυνότητα.

Ας αναλογιστούμε, λοιπόν, όχι μόνο ποιος μιλά για πόλεμο, αλλά και ποιος εργάζεται ουσιαστικά για την ειρήνη. Αυτό που επιδιώκω με το κείμενο είναι να υπενθυμίσω ότι, ακόμα και μέσα στην καθημερινή ένταση και την υπερβολική προβολή φόβου, η επιλογή να καλλιεργούμε ειρήνη, σεβασμό και αυτοέλεγχο μπορεί να διαμορφώσει καλύτερες κοινωνίες και να εμπνεύσει τις νέες γενιές.

Κωνσταντίνος Ε. Χουρίδης

Συγγραφέας - Συντονιστής-Εκπαιδευτής μαχητικών τεχνών Αυτοάμυνας

Σαράντα Χρόνια Μετά: Η Αληθινή Ιστορία μιας Καλοκαιρινής Δοκιμασίας - Μια ιστορία για τον φόβο, την πίστη και τη δύναμη να σταθείς όρθιος

 Αυτό που θα διαβάσετε δεν είναι μυθιστόρημα ούτε σενάριο. Είναι μια αληθινή εμπειρία που σημάδεψε τη ζωή ενός ανθρώπου. Μια ιστορία για το πώς οι δοκιμασίες μπορούν να διαμορφώσουν τον χαρακτήρα, και πώς η αγάπη και η αποφασιστικότητα μπορούν να δώσουν νόημα ακόμα και στα πιο δύσκολα χρόνια.

Γράφει σαράντα χρόνια μετά.

Όχι γιατί ξαφνικά θυμήθηκε. Δεν ξέχασε ποτέ.
Γράφει σήμερα ο ώριμος άνδρας για τον έφηβο που υπήρξε τότε, γιατί μόνο τώρα μπορεί να κοιτάξει εκείνο το καλοκαίρι χωρίς να πνίγεται στις αναμνήσεις του.

Ήταν από εκείνα τα ζεστά αυγουστιάτικα καλοκαίρια της δεκαετίας του ’80, φωτεινά και ανέμελα, που νομίζει κανείς ότι δεν τελειώνουν ποτέ. Θάλασσα, αμμουδιά, γήπεδο, φίλοι, μικροδουλειές για να μαζέψει λίγα χρήματα για τα σχολικά του. Ο πατέρας έλειπε σε δρομολόγιο στην Τεχεράνη. Η απουσία του είχε κανονικότητα. Μέχρι που δεν είχε.

Μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα, που συνήθως φέρνει γιορτή και χαρά, ήρθε η ανατροπή και συνέβη το δυστύχημα στην καρδιά της Ανατολίας. Πολλά οχήματα ενεπλάκησαν και υπήρξαν νεκροί, ανάμεσά τους και ο συνοδηγός του πατέρα του.

Την επόμενη μέρα, όταν επέστρεψε από το γήπεδο, είδε κόσμο μαζεμένο έξω από το σπίτι. Κάποιοι καθισμένοι στο πεζούλι άλλοι όρθιοι στο προαύλιο. Κανείς τους δεν μιλούσε. Τον κοιτούσαν. Θυμάται πως η σιωπή ήταν πιο βαριά από οτιδήποτε άλλο στη ζωή του.

Η ενημέρωση από την πρεσβεία ανέφερε νεκρούς. Τα στοιχεία ήταν μπερδεμένα και θεώρησαν ότι ανάμεσά τους ήταν κι ο πατέρας του.

Για δύο ημέρες έζησε μέσα σε μια πρωτόγνωρη σκοτοδίνη. Το σπίτι γέμισε κόσμο, κλάματα, ψίθυροι, χέρια στους ώμους του.
«Όλα θα πάνε καλά», του έλεγαν.
Κι εκείνος απαντούσε:
«Μα ζει, γιατί τα λέτε αυτά;»
Δεν ήξερε αν το πίστευε. Ήξερε μόνο ότι δεν άντεχε να πει το αντίθετο.

Ύστερα ήρθε η ανατροπή. Ο πατέρας του ζούσε, έγινε λάθος στην ταυτοποίηση απο τις αρχές. Η λύπη μετατράπηκε σε γέλιο, η απελπισία σε ανακούφιση, με αγκαλιές και δάκρυα χαράς. Αλλά η ζωή δεν τελειώνει στα θαύματα. Συνεχίζει στις συνέπειες. Και για λίγες ώρες ένιωσε ότι κάτι υπερφυσικό, κάτι θεϊκό, είχε παρέμβει.

Μέσα στις επόμενες ημέρες, ενημερώθηκαν ότι βρισκόταν σε κωματώδη κατάσταση. Αργότερα μαθεύτηκε η συλληψή του. Ήταν ο μοναδικός επιζών οδηγός και θεωρήθηκε υπαίτιος. Έπειτα καταδικάστηκε. Τα γράμματα που έφταναν ήταν ανοιγμένα, με φωτογραφίες που τον έδειχναν δίπλα σε άλλους κρατούμενους. Το βλέμμα του ήταν αλλού, μακριά.

Όταν επέστρεψε τον Ιανουάριο του 1985, δεν επέστρεψε ο ίδιος άνθρωπος. Επέστρεψε ένας άνδρας σπασμένος. Είχε δεχθεί βία, είχε ταπεινωθεί, είχε ζήσει φόβο. Και δεν υπήρξε καμία θεραπεία, καμία φροντίδα για όσα κουβαλούσε μέσα του. Ό,τι είχε ζήσει υπήρχε μέσα στο σπίτι χωρίς να λέγεται.

Η μητέρα του στάθηκε όρθια. Δεν διαμαρτυρήθηκε, δεν λύγισε μπροστά τους. Θυμάται μόνο το βλέμμα της εκείνες τις πρώτες ημέρες, μια απελπισία που δεν ήθελε να ξαναδεί ποτέ.

Τότε, χωρίς να το πει δυνατά, έδωσε μια υπόσχεση στον εαυτό του: δεν θα την αφήσει μόνη. Και κάθε φορά που ένιωθε κουρασμένος, η υπόσχεση αυτή τον θύμιζε ποιος ήταν και ποιον όφειλε να στηρίξει. Αυτή η απόφαση έγινε άξονας ζωής.

Αργότερα έφυγε στο εξωτερικό. Σπούδασε, εργάστηκε, προχώρησε, εξελίχθηκε. Υπήρξαν στιγμές βαθιάς εσωτερικής γαλήνης σα να έβρισκαν νόημα όλα όσα είχαν προηγηθεί. Ακολούθησαν επαγγελματικές επιτυχίες και δημιουργίες. Δεν το έκανε μόνο από φιλοδοξία. Το έκανε γιατί μέσα του υπήρχε μια ανάγκη να δικαιώσει τον προσωπικό του αγώνα και εκείνης της γυναίκας.

Οι μαχητικές τέχνες ήταν η εκτόνωσή του. Εκεί έμαθε ότι η δύναμη δεν είναι επιθετικότητα αλλά έλεγχος, ότι η ένταση μπορεί να γίνει πειθαρχία, ότι το σώμα θυμάται αλλά μπορεί και να μετασχηματίσει τη μνήμη.

Επέστρεψε στην Ελλάδα όταν ένιωσε έτοιμος. Όχι για να ξεφύγει από κάτι, αλλά για να σταθεί συνειδητά, να διδάξει, να δημιουργήσει, να δώσει.

Σήμερα, αν τον ρωτήσουν τι τον διαμόρφωσε, δεν θα πει ότι ήταν το γεγονός. Θα πει η επιλογή που έκανε μετά από αυτό. Θα μπορούσε να είχε φύγει νωρίτερα, να είχε φτιάξει μια ζωή μακριά από όλους και όλα. Να είχε απαλλαγεί από το βάρος. Δεν το έκανε. Και δεν το μετάνιωσε.

Κατάλαβε κάτι που δεν γράφεται εύκολα: οι αξίες δεν είναι λέξεις, είναι στάση. Η αξιοπρέπεια δεν είναι θεωρία, είναι πράξη όταν δεν σε βλέπει κανείς. Και η αγάπη δεν αποδεικνύεται με λόγια αλλά με παρουσία.

Ο άνθρωπος δεν επιλέγει τις δοκιμασίες του αλλά επιλέγει ποιος θα γίνει εξαιτίας τους. Αυτός επέλεξε να μην αποδράσει και, προπάντων, να μην ξεχάσει.
Και αν σήμερα νιώθει γαλήνη, δεν είναι γιατί όλα πήγαν εύκολα. Είναι γιατί μπορεί να κοιτάξει πίσω χωρίς θυμό και χωρίς ντροπή.

Και αυτό του αρκεί.

 

Κωνσταντίνος Ε. Χουρίδης

Συγγραφέας - Συντονιστής Εκπαιδευτης μαχητικών τεχνών και Αυτοάμυνας

Εξώφυλλο

 

#Τοβιβλίομου
λίγα λόγια για το εξώφυλλο....
Διάλεξα αυτό το εξώφυλλο γιατί εκφράζει το αρχαιοελληνικό σθένος και κάλλος, συνδέοντας την ιστορία με τη δύναμη, τη σοφία και την πνευματική αρμονία που χαρακτηρίζουν τη μυθολογία και την παράδοση αποτυπώνοντας την πνευματική διάσταση της αφήγησης. Η εικόνα με τις γήινες αποχρώσεις του πολεμιστή και η παρουσία του θείου συμβολίζουν τη δύναμη, τη σοφία και την καθοδήγηση που χαρακτηρίζουν την ελληνική παράδοση
Η επιλογή της αρχαϊκής πανοπλίας και το δόρυ αποπνέει έντονα το πνεύμα της ανδρείας, της τιμής και της εσωτερικής μάχης.
Ο αετός προσθέτει συμβολισμό (ελευθερία, διορατικότητα, ανύψωση ψυχής, πολεμική εγρήγορση).

Ο δρόμος του μαχητή δεν είναι μια πορεία προς τη σύγκρουση, αλλά μια πορεία προς τον εαυτό. Κάθε χτύπος της καρδιάς, κάθε ανάσα, κάθε δοκιμασία γίνεται άσκηση ψυχής. Ο αγώνας δεν στρέφεται ενάντια σε αντίπαλο, αλλά ενάντια στην άγνοια, στην αδράνεια, στην έπαρση.
Η πειθαρχία δεν είναι περιορισμός, αλλά ελευθερία.
Η ταπεινότητα δεν είναι υποχώρηση, αλλά δύναμη που δεν χρειάζεται επίδειξη.
Η επιμονή δεν είναι πείσμα, αλλά αφοσίωση σε έναν εσωτερικό νόμο που σε υπερβαίνει.

Ο Δάσκαλος δεν φανερώνει μόνο τεχνική∙ φανερώνει πιθανότητες του ανθρώπου.
Υπενθυμίζει πως το σώμα είναι όργανο του νου και ο νους όργανο του πνεύματος.
Ο μαθητής που επιμένει, δεν μαθαίνει απλώς να μάχεται — μαθαίνει να σιωπά, να ακούει, να αντέχει, να αναγεννιέται.
Κάθε βήμα στην Ατραπό είναι μία υπενθύμιση:
πως η δύναμη δεν κατοικεί στο χέρι ή στην κίνηση, αλλά στο νόημα που τις κινεί.

#ΑρχαιοελληνικόΣθένος #ΗΑτραπόςΤουΜαχητή #ΘεϊκήΚαθοδήγηση #Χουρίδης #Οξύνοια

Κωνσταντίνος Ε. Χουρίδης

Ο Συγγραφέας

Η Ατραπός του Μαχητή

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ

«Η Ατραπός του Μαχητή» του συγγραφέα Κωνσταντίνο Ε. Χουρίδη.

Ένα βιβλίο που δεν πρέπει να λείπει από καμία βιβλιοθήκη.

Οι Εκδόσεις Οξύνεια παρουσιάζουν το νέο, εμπνευσμένο έργο «Η Ατραπός του Μαχητή» — ένα βιβλίο που προσφέρει έναν μοναδικό συνδυασμό στοχασμού, αυτογνωσίας και ψυχικής ενδυνάμωσης.

Μέσα από μία βαθιά και ουσιαστική αφήγηση, ο Κωνσταντίνος Χουρίδης οδηγεί τον αναγνώστη σε ένα ταξίδι αυτογνωσίας και ψυχικής ενδυνάμωσης, η πορεία του Μαχητή γίνεται μεταφορά της ανθρώπινης εμπειρίας, όπου ο κάθε ένας από εμάς καλείται να βρει τη δική του δύναμη, τη στάση και την ισορροπία στον σύγχρονο κόσμο.

Μέσα από τη διαδρομή του Μαχητή, ο αναγνώστης καλείται να αναλογιστεί, να προβληματιστεί και τελικά να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του με τον εαυτό του και τον κόσμο γύρω του.

Ένα απαραίτητο ανάγνωσμα για όσους αναζητούν βαθύτερες απαντήσεις στη σύγχρονη πραγματικότητα.

Διαθέσιμο τώρα

Αναζητήστε το στα βιβλιοπωλεία ή παραγγείλετέ το απευθείας από τις Εκδόσεις Οξύνεια.

Γιατί να το διαβάσετε:

Προσφέρει στοχασμούς και πρακτικά εργαλεία αυτοβελτίωσης

Απευθύνεται σε όσους αναζητούν νόημα πέρα από τη ρουτίνα

Εμπνέει με τρόπο διαχρονικό, αλλά άμεσα εφαρμόσιμο

#ΗΑτραπόςΤουΜαχητή #ΚωνσταντίνοςΧουρίδης #ΕκδόσειςΟξύνεια #Βιβλίο #ΝέαΚυκλοφορία #Αυτογνωσία #Αυτοβελτίωση #Μαχητής #ΠνευματικήΑναζήτηση #BookstagramGreece #GreekBooks #PathOfTheWarrior

Οι άνθρωποι μας εκπλήσσουν με τις συμπεριφορές των σε ανύποπτο χρόνο.

Ούκ ολίγες φορές μας έχουν αφήσει άναυδους οξύμωρες αντιλήψεις ανθρώπων με ανεξήγητη δράση ή αντίδραση.

Η χρήση του ακαταλόγιστου δεν αθωώνει καμία υποτροπή νοημοσύνης όσο δίκαιο και αν νομίζουν κάποιοι ότι έχουν στην στερημένη γνώση του εγκεφάλου τους.

Η λύση σε αυτές τις περιπτώσεις και έχει αποδειχθει περίτρανα ειναι να διαβάζουμε, να μελετάμε.

Ορίστε μια καλή εκδοχή..

ας ξεκινήσουμε με την Ατραπό.... 

Παρουσίαση του βιβλίου  

Συγγραφέας & Παρουσίαση:

«Η Ατραπός του Μαχητή»
Στο πλαίσιο της εκδήλωσης παρουσιάστηκε το βιβλίο «Η Ατραπός του Μαχητή» του συγγραφέα Κωνσταντίνου Ε. Χουρίδη, με σύντομη διάλεξη από:

τον Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου Κατερίνης, κ. Χαράλαμπο Μπρουσκέλη

την Περιφερειακή Σύμβουλο Πιερίας, κα Χρυσαυγή Δριστά – Λαφατζή

προσδίδοντας στην εκδήλωση έναν επιπλέον πολιτιστικό και πνευματικό χαρακτήρα.

#ΗΑτραπόςΤουΜαχητή

#PathOfTheWarrior
#ΒιβλίοΧουρίδη
#WarriorWisdom
#ΚωνσταντίνοςΧουρίδης
#ΠαρουσίασηΒιβλίου
#ΣυγγραφέαςΜαχητής
#ΒιβλιοπαρουσίασηΚατερίνη
#Χουρίδης2025
#Βιβλίο
#ΠνευματικήΚαλλιέργεια
#ΠολιτισμόςΚαιΑθλητισμός
#ΕσωτερικήΔιαδρομή
#ΑθλητισμόςΚαιΠνεύμα

Όπως δημοσίευσε σε προσωπική ανάρτηση ο εξαιρετικός κριτής μαχητικών αθλημάτων κ. Μπαχάς,

"Η μέρα σήμερα ήταν αφιερωμένη στην επίσημη πρώτη παγκοσμίως παρουσίαση του βιβλίου του φίλου Εκπαιδευτή Μαχητικών Αθλημάτων Κωνσταντίνο Ε. Χουρίδη "Η Ατραπός του Μαχητή".

Ο Δάσκαλος εξαιρετικών μαχητών Κωνσταντίνος Χουρίδης είναι από τους ελάχιστους, από όσο γνωρίζω, που με τη σταθερή καταγραφή των απόψεων, ιδεών και ερευνών του για τον Αξιακό Κώδικα των προγόνων μας σε έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο, και σήμερα με το βιβλίο του, εμπλουτίζει και ενισχύει το παιδαγωγικό του έργο ως Εκπαιδευτής. Εύχομαι να διαδοθεί στον χώρο μας και όχι μόνο, διδάσκοντας και εμπνέοντας όσους υπηρετούμε τον Αθλητισμό και τον Ηρωϊκό Τρόπο Ζωής.

Κοντά του όπως κάθε χρόνο αλλά με έναν ακόμη λόγο τη υποστήριξη του πονήματος του, ο Δάσκαλος Γρηγόρης Πιστικός που διδάσκει πρωτίστως ήθος στην πολυετή θητεία του στον χώρο και η (και) συνάδελφος γυμνάστρια ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΒΑΒΥΛΑ με ένα πολύπλευρο επιστημονικό, προπονητικό και κοινωνικό έργο.

Εξαιρετική ευκαιρία και τιμή η σημερινή μας συνάντηση."

ο κ. Μπρουσκέλης συνεχάρη τον συγγραφέα, διότι, όπως είπε, πρόκειται για ένα ξεχωριστό βιβλίο, που ξεφεύγει από τα συνήθη και τετριμμένα που κυκλοφορούν στην Ελλάδα. Γι’ αυτό και προέτρεψε, γονείς, αθλητές αλλά και δημότες, να το αποκτήσουν, δεδομένου ότι θα πάρουν πολύ αξιόλογα και χρήσιμα στοιχεία που θα αποτελούν πραγματικά εφόδια για τη ζωή.

Από την πλευρά της, η Περιφερειακή Σύμβουλος, Χρυσαυγή Δριστά , παρουσίασε ενδιαφέροντα στοιχεία και σκέψεις του συγγραφέα που βοηθούν όχι μόνο τους αθλητές αλλά αποτελούν και στηρίγματα για όλους τους αναγνώστες.