Το ζώο μέσα μας

Έτσι επιβεβαιώνεται, για άλλη μια φορά, η απορία μου: γιατί οι άνθρωποι στρέφονται όλο και περισσότερο στα ζώα;
Γιατί άραγε;
Ίσως επειδή αυτό που ενδόμυχα αναζητά ο άνθρωπος, ενστικτωδώς, για να αφυπνιστούν και να λειτουργήσουν οι αισθήσεις του, δεν είναι τίποτε άλλο από το ζωικό, το απλό, το αυθόρμητο, το πηγαίο βλέμμα· ο παράξενος ήχος της συναίνεσης και η απόλυτη σιωπή.

Μήπως, τελικά, εκεί βρίσκεται μια μορφή αλήθειας που οι άνθρωποι δυσκολεύονται πια να βρουν ο ένας στον άλλον;

Γιατί, αντικρίζοντας το ζώο, ο άνθρωπος αναγνωρίζει ασυνείδητα ένα κομμάτι του ίδιου του εαυτού του. Όσο κι αν ο πολιτισμός τον απομακρύνει από την πρωταρχική του φύση, παραμένει και ο ίδιος αρχικό μέλος του βασιλείου των ζώων. Ορθώθηκε για να κοιτάζει ψηλά, στάθηκε στα δύο του κάτω άκρα για να βλέπει καλύτερα τον ορίζοντα και ανέπτυξε τη σκέψη τη λογική και τον λόγο. Η γλώσσα αντικατέστησε τον βρυχηθμό και υπήρξε αναμφίβολα, το σπουδαιότερο εργαλείο της ανθρώπινης εξέλιξης. Χάρη σε αυτήν μεταδόθηκε η γνώση και γεννήθηκαν οι τέχνες και οι επιστήμες.

Ωστόσο, η ίδια αυτή δύναμη χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές καταχρηστικά εις βάρος του ανθρώπου. Με λέξεις χάρη στη γλώσσα ακόμη και σήμερα καλλιεργούνται η δυσφήμιση, η απάτη, η συκοφαντία το μίσος, η προπαγάνδα και ο φανατισμός· και δεν ήταν λίγες οι φορές που η ίδια η γλώσσα έγινε αιτία συγκρούσεων,  εγκλημάτων, πολέμων και καταστροφών.

Τα ζώα δεν υστερούν επειδή δεν διαθέτουν ανθρώπινο λόγο. Διαθέτουν τη δική τους γλώσσα, λιτή, ειλικρινή  και θεραπευτική ενώ οι άνθρωποι ολοένα και συχνότερα τη χρησιμοποιούμε για να πληγώνουμε περισσότερο απ' όσο θα μπορούσε ποτέ να το κάνει η σιωπή ενός ζώου. 

Το ερώτημα δεν είναι τι λείπει από εκείνα, αλλά τι χάσαμε εμείς, όταν ο λόγος έπαψε να υπηρετεί την αλήθεια και άρχισε να υπηρετεί μόνο συμφέροντα και σκοπιμότητες.


Η μεγαλύτερη κατάκτηση του ανθρώπου δεν πρέπει να είναι μονάχα η υπεροχή στον λόγο αλλά πρωτίστως και σημαντικότερον να θυμάται πότε πρέπει να ακούει και πότε να σωπαίνει.

Κωνσταντίνος Ε. Χουρίδης

Συγγραφέας

Τα σημάδια του Έρωτα

 

Καθώς διανύω την πιο ώριμη ανδρική μου ηλικία, εκεί όπου οι ρυτίδες δεν αποτελούν πια ίχνη φθοράς αλλά χαράγματα σοφίας, αισθάνομαι την ανάγκη να στραφώ προς το αχνό παρελθόν,  με τη γλυκιά νοσταλγία της μνήμης και την  ηρεμία της αποδοχής.

Κάθε γραμμή στο πρόσωπο κρύβει μια σταγόνα εμπειρίας· κάθε σταγόνα εμπειρίας υπήρξε κάποτε δάκρυ, γέλιο, προσμονή ή απώλεια. Και μέσα σε όλες αυτές τις διαδρομές, υπήρξαν γυναίκες.

Γυναίκες που αγάπησα με την ορμή της νιότης, γυναίκες που ερωτεύθηκα σφοδρά με την αφέλεια και την αλήθεια των πρώτων ονείρων, γυναίκες που στάθηκαν δίπλα μου για λίγο ή για πολύ, αφήνοντας ανεξίτηλα αποτυπώματα στην ψυχή μου. Καθεμία τους υπήρξε ένα ξεχωριστό κεφάλαιο, μια διαφορετική εποχή, ένα ιδιαίτερο χρώμα στον καμβά της ύπαρξής μου.

Σε κάποιες έδωσα όσα μπορούσα να δώσω τότε. Σε άλλες, ίσως λιγότερα από όσα άξιζαν. Όχι από αδιαφορία, αλλά επειδή η ανθρώπινη ωριμότητα δεν συμβαδίζει πάντοτε με την ηλικία. Υπήρξαν βλέμματα που δεν διάβασα σωστά, καρδιές που δεν κατάφερα να αφουγκραστώ, συναισθήματα που πέρασαν από μπροστά μου αθόρυβα και χάθηκαν πριν προλάβω να τα αναγνωρίσω.

Σήμερα γνωρίζω πως η γυναίκα δεν είναι μόνο αντικείμενο του έρωτα. Είναι η μούσα που γεννά τη συγκίνηση, η δύναμη που εξευγενίζει τον άνδρα, το μυστήριο που τον αναγκάζει να αναζητήσει βαθύτερα τον εαυτό του. Μέσα από τα μάτια των γυναικών γνώρισα τον εαυτό μου. Μέσα από την αγάπη τους κατάλαβα ποιος ήμουν και ποιος θα μπορούσα να γίνω.

Και αν κάποιες φορές στάθηκα ανεπαρκής απέναντι στο μεγαλείο των αισθημάτων που μου προσφέρθηκαν, ο χρόνος υπήρξε ο αυστηρότερος και δικαιότερος δάσκαλος. Μου έμαθε πολλές φορές πως η δύναμη ενός έρωτα δεν βρίσκεται στο πόσο κράτησε αλλά στο πόσο βαθιά μας μεταμόρφωσε.

Επίκαιρα, κατά έναν παράδοξο τρόπο, αφήνομαι συχνά να περιπλανηθώ σε στιγμές του παρελθόντος, όσο το επιτρέπει η μνήμη. Όχι για να αναζητήσω όσα χάθηκαν αλλά για να ανασύρω στο συνειδητό για λίγο όσα κάποτε έδωσαν χρώμα και νόημα στη ζωή μου. Τις θυμάμαι σαν άστρα ενός ουρανού που κάποτε φώτισε τη διαδρομή μου. Άλλα έλαμψαν για μια στιγμή, άλλα συνόδευσαν ολόκληρες εποχές της ζωής μου.

Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως δεν συναντάμε ανθρώπους για να κατοικήσουν για πάντα δίπλα μας. Κάποιοι έρχονται για να μας διδάξουν, κάποιοι για να μας αποκαλύψουν άγνωστες πλευρές του εαυτού μας και κάποιοι για να συντροφεύσουν μια συγκεκριμένη εποχή της ζωής μας. Έμαθα ακόμη πως η αξία μιας αγάπης δεν μετριέται από τη διάρκειά της αλλά από το αποτύπωμα που αφήνει στην ψυχή. Γιατί μια αληθινή σχέση δεν ενώνει απλώς δύο ανθρώπους, οικοδομεί έναν κοινό τόπο, όπου οι φόβοι, οι ελπίδες, οι αδυναμίες και τα όνειρα αποκτούν κοινή γλώσσα. Και όταν αυτό συμβεί, τίποτε δεν χάνεται πραγματικά, ακόμη κι αν οι δρόμοι κάποτε χωρίσουν.

Με βαθύ σεβασμό αφιερώνω τις σκέψεις αυτές οι οποίες αποτελούν μια πράξη ευγνωμοσύνης προς τις γυναίκες που συντρόφευσαν τη ζωή μου, προσφέροντας, καθεμία με τον δικό της τρόπο, ένα κομμάτι αλήθειας, ομορφιάς και γνώσης.

Γι' αυτό τώρα πια δεν αναρωτιέμαι γιατί κάποιες έμειναν και άλλες έφυγαν. Αναρωτιέμαι μόνο πόσο φτωχότερος θα ήταν ο κόσμος μου αν δεν είχαν περάσει ποτέ από τη ζωή μου.

Κωνσταντίνος Ε. Χουρίδης

Συγγραφέας
Συντονιστής - Εκπαιδευτής μαχητικών τεχνών και Αυτοάμυνας

Μια κοινωνία σε αναμονή: η συνήθεια της απάθειας

 

Υπάρχει ένα φαινόμενο που επαναλαμβάνεται εδώ και χρόνια: έντονη κριτική, διαρκής γκρίνια, αλλά χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Ίσως εκεί να κρύβεται και ένα μέρος της απάθειας που έχουμε συνηθίσει ως κοινωνία. Όταν η κριτική μένει στην επιφάνεια και δεν συνοδεύεται από προτάσεις ή ευθύνη, τελικά δεν οδηγεί σε αλλαγή, απλώς αναπαράγει το ίδιο το αδιέξοδο.

Και αυτό δεν είναι θεωρία. Το βλέπει κανείς στην καθημερινότητα. Σε μια κοινωνία που συχνά λειτουργεί ως μικρογραφία του ίδιου του κράτους.

Αυτό με προβληματίζει βαθιά και θα έπρεπε να προβληματίζει τους περισσότερους  ελεύθερους συμπολίτες μου. Ως κοινωνία, αξίζει να προτείνονται λύσεις και μέτρα που να προστατεύουν τους ίδιους τους πολίτες.

Στους ανθρώπους που δεν συμπεριφέρονται πια με την ηρεμία και την πληρότητα της ανθρώπινης φύσης, που υπολειτουργούν, που τρέχουν διαρκώς, σκυφτοί, με άγχος και βιασύνη. Σε μια ένταση που έχει γίνει κανονικότητα. Ακόμη και σε μικρές συμπεριφορές «ακούσιας παραβατικότητας», όχι από πρόθεση αλλά από πίεση, κούραση και έλλειψη χρόνου και προοπτικής.

Και εμείς τι κάνουμε απέναντι σε αυτό; Μένουμε κοντά στο φαινόμενο, ή το αγνοούμε για να συνεχίσουμε αμέριμνα τη μέρα μας; Να μη χαλάσει η γεύση του καφέ στο επόμενο στέκι; Κάνουν την πασαρέλα για να δείξουν απλώς ότι υπάρχουν; Ή παρελαύνουν γιατί, μέσα από την προσωπική τους προσπάθεια, έχουν πετύχει κάτι πραγματικά ξεχωριστό για όλους; Νευριάζουμε με εμάς, με τους άλλους; Ποιοί είναι "το εμείς" και ποιοί ειναι "οι άλλοι"; Νευριάζει κανείς με τον εαυτό του για τις δικές του αδυναμίες, ή με τους γύρω που τρέχουν συνεχώς, σκυφτοί και αγχωμένοι; Γινόμαστε επιθετικοί γιατί μια συμπεριφορά μας προσβάλλει ηθικά; Και, τελικά, μήπως έτσι δημιουργούμε περισσότερα προβλήματα; Πως πρέπει να πράξουμε και ποιος φέρει την ευθύνη;

Και μέσα σε όλα όσα ταλανίζουν τον ενήλικα, που πασχίζει να γεφυρώσει το δικό του χρονικό πεπρωμένο, τα πιο ουσιαστικά ζητήματα μένουν πίσω. Και ένα από τα σημαντικότερα σήμερα αφορά τους νέους ανθρώπους.

Όταν δεν υπάρχει ασφάλεια, όταν η εργασία δεν αμείβεται αξιοπρεπώς, τότε είναι φυσικό να μην μπορούν να δραστηριοποιηθούν στον τόπο τους. Έτσι οδηγούνται στο να αναζητούν ευκαιρίες αλλού, συχνά με αβέβαιες ή και φρούδες προσδοκίες.

Αυτό δεν είναι μόνο προσωπικό πρόβλημα. Πλήττει το δημογραφικό και περιορίζει την εξέλιξη ολόκληρης της κοινωνίας.

Και την ίδια στιγμή, αντικρύζουμε με λύπη μια διαχρονική υποβάθμιση στην ποιότητα της ψυχαγωγίας και του πολιτισμού. Βαμμένες πινακίδες, τοίχοι, κυτία ενδείξεις που δηλώνουν αντίδραση, φωνές χωρίς θόρυβο που ενοχλούν το μάτι και υποδηλώνουν ότι κάτι δεν πάει καλά!  Η έλλειψη χώρων όπως το θέατρο ο κινηματογράφος και η όπερα δεν είναι απλώς πολιτιστικό έλλειμμα, στερεί από τον άνθρωπο ένα σημαντικό καταφύγιο έκφρασης και αποφόρτισης από την καθημερινότητα.

Ίσως τελικά το ζήτημα δεν είναι πόσο έντονα μιλάμε, αλλά πόσο ουσιαστικά. Γιατί χωρίς βάθος, η κριτική γίνεται συνήθεια και η συνήθεια, απάθεια.

 

Κωνσταντίνος Ε. Χουρίδης

Συγγραφέας - Συντονιστής Εκπαιδευτής μαχητικών τεχνών και Αυτοάμυνας

Η δύναμη της ειρήνης

Την τελευταία εβδομάδα άκουσα τη λέξη «πόλεμος» περισσότερες φορές απ’ όσες μπορώ να θυμηθώ. Στα δελτία ειδήσεων, στις αναλύσεις, στα πάνελ, στα έκτακτα. Η λέξη επαναλαμβάνεται με τέτοια ένταση ώστε να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι του υποσυνείδητου. Η λέξη «ειρήνη»..ακούγεται σπάνια.

Η συνεχής αναπαραγωγή μιας απειλής δεν είναι ουδέτερη πράξη. Η γλώσσα διαμορφώνει αντίληψη, η αντίληψη διαμορφώνει στάση και η στάση διαμορφώνει κοινωνική συμπεριφορά. Όταν ο δημόσιος λόγος κατακλύζεται από σενάρια σύρραξης, καταστροφής και κλιμάκωσης, ο φόβος παύει να είναι παροδικό συναίσθημα και γίνεται μόνιμο υπόστρωμα.

Τα τελευταία χρόνια βιώσαμε μια περίοδο παγκόσμιας αβεβαιότητας. Η κοινωνία δοκιμάστηκε, η εμπιστοσύνη κλονίστηκε, οι αντοχές μειώθηκαν. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η διαχείριση της πληροφορίας αποκτά τεράστια σημασία. Όταν όμως η ενημέρωση μετατρέπεται σε διαρκή δραματοποίηση, γεννάται εύλογα το ερώτημα: Υπηρετείται υπό αυτές τις συνθήκες όντως ψυχραιμία ή καλλιεργείται μόνιμα ο φόβος της ανασφάλειας;

Κάποιοι ίσως σκεφτούν ότι, επειδή διδάσκω πολεμικές τέχνες, είναι παράδοξο να μιλώ για ειρήνη. Ακριβώς αυτή η εμπειρία με κάνει να κατανοώ τη δύναμη και τον κίνδυνο της βίας και γι’ αυτό θεωρώ την ειρήνη τόσο σημαντική. Η εκπαίδευση στις πολεμικές τέχνες δεν διδάσκει την επίθεση, αλλά την αυτοπειθαρχία και τον έλεγχο και η ειρήνη ξεκινά πάντα από τον έλεγχο του εαυτού.

Σε μια πόλη των 150.000 κατοίκων, περίπου 3.000 άνθρωποι ( δηλαδή το 2 % των κατοίκων) ασχολούνται ενεργά με πολεμικές τέχνες. Μικρό ποσοστό σε σχέση με τον συνολικό πληθυσμό, αλλά η επίδρασή τους είναι μεγάλη. Διδάσκουν αυτοπειθαρχία, σεβασμό και έλεγχο, αξίες που υπερβαίνουν τις σχολές και βοηθούν στη δημιουργία πιο ώριμων και ψύχραιμων κοινοτήτων.

Η γεωπολιτική πραγματικότητα είναι σύνθετη και σκληρή. Συγκρούσεις, ενεργειακές ανακατατάξεις, ανταγωνισμοί ισχύος, όλα αυτά είναι υπαρκτά. Όμως η διαρκής προβολή του χειρότερου σεναρίου δεν ενισχύει την κοινωνική ωριμότητα, αντίθετα τροφοδοτεί τον πανικό. Και ο πανικός είναι κακός σύμβουλος, τόσο για τους πολίτες όσο και για τις ηγεσίες.

Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι το πώς η εικόνα της καταστροφής γίνεται καθημερινό θέαμα. Μικροί και μεγάλοι εκτίθενται σε σκηνές ολέθρου σαν να πρόκειται για κανονικότητα. Ένα αναπόφευκτο  σοκ που αντικαθίσταται από εξοικείωση. Κι αυτό είναι ίσως πιο επικίνδυνο από τον ίδιο τον φόβο.

Το ερώτημα, τελικά, δεν είναι αν υπάρχουν απειλές. Υπάρχουν. Το ερώτημα είναι ποια ευθύνη αναλαμβάνει ο δημόσιος λόγος απέναντι στην κοινωνία. Η ενημέρωση οφείλει να φωτίζει, όχι να φανατίζει. Να εξηγεί και να προάγει τη νηφαλιότητα κι όχι να την υπονομεύει.

Σε περιόδους έντασης, η λέξη «ειρήνη» πρέπει να αρθρώνεται καθαρά και επίμονα. Οι κοινωνίες δεν χρειάζονται περισσότερο φόβο, χρειάζονται περισσότερη υπευθυνότητα.

Ας αναλογιστούμε, λοιπόν, όχι μόνο ποιος μιλά για πόλεμο, αλλά και ποιος εργάζεται ουσιαστικά για την ειρήνη. Αυτό που επιδιώκω με το κείμενο είναι να υπενθυμίσω ότι, ακόμα και μέσα στην καθημερινή ένταση και την υπερβολική προβολή φόβου, η επιλογή να καλλιεργούμε ειρήνη, σεβασμό και αυτοέλεγχο μπορεί να διαμορφώσει καλύτερες κοινωνίες και να εμπνεύσει τις νέες γενιές.

Κωνσταντίνος Ε. Χουρίδης

Συγγραφέας - Συντονιστής-Εκπαιδευτής μαχητικών τεχνών Αυτοάμυνας

Σαράντα Χρόνια Μετά: Η Αληθινή Ιστορία μιας Καλοκαιρινής Δοκιμασίας - Μια ιστορία για τον φόβο, την πίστη και τη δύναμη να σταθείς όρθιος

 Αυτό που θα διαβάσετε δεν είναι μυθιστόρημα ούτε σενάριο. Είναι μια αληθινή εμπειρία που σημάδεψε τη ζωή ενός ανθρώπου. Μια ιστορία για το πώς οι δοκιμασίες μπορούν να διαμορφώσουν τον χαρακτήρα, και πώς η αγάπη και η αποφασιστικότητα μπορούν να δώσουν νόημα ακόμα και στα πιο δύσκολα χρόνια.

Γράφει σαράντα χρόνια μετά.

Όχι γιατί ξαφνικά θυμήθηκε. Δεν ξέχασε ποτέ.
Γράφει σήμερα ο ώριμος άνδρας για τον έφηβο που υπήρξε τότε, γιατί μόνο τώρα μπορεί να κοιτάξει εκείνο το καλοκαίρι χωρίς να πνίγεται στις αναμνήσεις του.

Ήταν από εκείνα τα ζεστά αυγουστιάτικα καλοκαίρια της δεκαετίας του ’80, φωτεινά και ανέμελα, που νομίζει κανείς ότι δεν τελειώνουν ποτέ. Θάλασσα, αμμουδιά, γήπεδο, φίλοι, μικροδουλειές για να μαζέψει λίγα χρήματα για τα σχολικά του. Ο πατέρας έλειπε σε δρομολόγιο στην Τεχεράνη. Η απουσία του είχε κανονικότητα. Μέχρι που δεν είχε.

Μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα, που συνήθως φέρνει γιορτή και χαρά, ήρθε η ανατροπή και συνέβη το δυστύχημα στην καρδιά της Ανατολίας. Πολλά οχήματα ενεπλάκησαν και υπήρξαν νεκροί, ανάμεσά τους και ο συνοδηγός του πατέρα του.

Την επόμενη μέρα, όταν επέστρεψε από το γήπεδο, είδε κόσμο μαζεμένο έξω από το σπίτι. Κάποιοι καθισμένοι στο πεζούλι άλλοι όρθιοι στο προαύλιο. Κανείς τους δεν μιλούσε. Τον κοιτούσαν. Θυμάται πως η σιωπή ήταν πιο βαριά από οτιδήποτε άλλο στη ζωή του.

Η ενημέρωση από την πρεσβεία ανέφερε νεκρούς. Τα στοιχεία ήταν μπερδεμένα και θεώρησαν ότι ανάμεσά τους ήταν κι ο πατέρας του.

Για δύο ημέρες έζησε μέσα σε μια πρωτόγνωρη σκοτοδίνη. Το σπίτι γέμισε κόσμο, κλάματα, ψίθυροι, χέρια στους ώμους του.
«Όλα θα πάνε καλά», του έλεγαν.
Κι εκείνος απαντούσε:
«Μα ζει, γιατί τα λέτε αυτά;»
Δεν ήξερε αν το πίστευε. Ήξερε μόνο ότι δεν άντεχε να πει το αντίθετο.

Ύστερα ήρθε η ανατροπή. Ο πατέρας του ζούσε, έγινε λάθος στην ταυτοποίηση απο τις αρχές. Η λύπη μετατράπηκε σε γέλιο, η απελπισία σε ανακούφιση, με αγκαλιές και δάκρυα χαράς. Αλλά η ζωή δεν τελειώνει στα θαύματα. Συνεχίζει στις συνέπειες. Και για λίγες ώρες ένιωσε ότι κάτι υπερφυσικό, κάτι θεϊκό, είχε παρέμβει.

Μέσα στις επόμενες ημέρες, ενημερώθηκαν ότι βρισκόταν σε κωματώδη κατάσταση. Αργότερα μαθεύτηκε η συλληψή του. Ήταν ο μοναδικός επιζών οδηγός και θεωρήθηκε υπαίτιος. Έπειτα καταδικάστηκε. Τα γράμματα που έφταναν ήταν ανοιγμένα, με φωτογραφίες που τον έδειχναν δίπλα σε άλλους κρατούμενους. Το βλέμμα του ήταν αλλού, μακριά.

Όταν επέστρεψε τον Ιανουάριο του 1985, δεν επέστρεψε ο ίδιος άνθρωπος. Επέστρεψε ένας άνδρας σπασμένος. Είχε δεχθεί βία, είχε ταπεινωθεί, είχε ζήσει φόβο. Και δεν υπήρξε καμία θεραπεία, καμία φροντίδα για όσα κουβαλούσε μέσα του. Ό,τι είχε ζήσει υπήρχε μέσα στο σπίτι χωρίς να λέγεται.

Η μητέρα του στάθηκε όρθια. Δεν διαμαρτυρήθηκε, δεν λύγισε μπροστά τους. Θυμάται μόνο το βλέμμα της εκείνες τις πρώτες ημέρες, μια απελπισία που δεν ήθελε να ξαναδεί ποτέ.

Τότε, χωρίς να το πει δυνατά, έδωσε μια υπόσχεση στον εαυτό του: δεν θα την αφήσει μόνη. Και κάθε φορά που ένιωθε κουρασμένος, η υπόσχεση αυτή τον θύμιζε ποιος ήταν και ποιον όφειλε να στηρίξει. Αυτή η απόφαση έγινε άξονας ζωής.

Αργότερα έφυγε στο εξωτερικό. Σπούδασε, εργάστηκε, προχώρησε, εξελίχθηκε. Υπήρξαν στιγμές βαθιάς εσωτερικής γαλήνης σα να έβρισκαν νόημα όλα όσα είχαν προηγηθεί. Ακολούθησαν επαγγελματικές επιτυχίες και δημιουργίες. Δεν το έκανε μόνο από φιλοδοξία. Το έκανε γιατί μέσα του υπήρχε μια ανάγκη να δικαιώσει τον προσωπικό του αγώνα και εκείνης της γυναίκας.

Οι μαχητικές τέχνες ήταν η εκτόνωσή του. Εκεί έμαθε ότι η δύναμη δεν είναι επιθετικότητα αλλά έλεγχος, ότι η ένταση μπορεί να γίνει πειθαρχία, ότι το σώμα θυμάται αλλά μπορεί και να μετασχηματίσει τη μνήμη.

Επέστρεψε στην Ελλάδα όταν ένιωσε έτοιμος. Όχι για να ξεφύγει από κάτι, αλλά για να σταθεί συνειδητά, να διδάξει, να δημιουργήσει, να δώσει.

Σήμερα, αν τον ρωτήσουν τι τον διαμόρφωσε, δεν θα πει ότι ήταν το γεγονός. Θα πει η επιλογή που έκανε μετά από αυτό. Θα μπορούσε να είχε φύγει νωρίτερα, να είχε φτιάξει μια ζωή μακριά από όλους και όλα. Να είχε απαλλαγεί από το βάρος. Δεν το έκανε. Και δεν το μετάνιωσε.

Κατάλαβε κάτι που δεν γράφεται εύκολα: οι αξίες δεν είναι λέξεις, είναι στάση. Η αξιοπρέπεια δεν είναι θεωρία, είναι πράξη όταν δεν σε βλέπει κανείς. Και η αγάπη δεν αποδεικνύεται με λόγια αλλά με παρουσία.

Ο άνθρωπος δεν επιλέγει τις δοκιμασίες του αλλά επιλέγει ποιος θα γίνει εξαιτίας τους. Αυτός επέλεξε να μην αποδράσει και, προπάντων, να μην ξεχάσει.
Και αν σήμερα νιώθει γαλήνη, δεν είναι γιατί όλα πήγαν εύκολα. Είναι γιατί μπορεί να κοιτάξει πίσω χωρίς θυμό και χωρίς ντροπή.

Και αυτό του αρκεί.

 

Κωνσταντίνος Ε. Χουρίδης

Συγγραφέας - Συντονιστής Εκπαιδευτης μαχητικών τεχνών και Αυτοάμυνας

Εξώφυλλο

 

#Τοβιβλίομου
λίγα λόγια για το εξώφυλλο....
Διάλεξα αυτό το εξώφυλλο γιατί εκφράζει το αρχαιοελληνικό σθένος και κάλλος, συνδέοντας την ιστορία με τη δύναμη, τη σοφία και την πνευματική αρμονία που χαρακτηρίζουν τη μυθολογία και την παράδοση αποτυπώνοντας την πνευματική διάσταση της αφήγησης. Η εικόνα με τις γήινες αποχρώσεις του πολεμιστή και η παρουσία του θείου συμβολίζουν τη δύναμη, τη σοφία και την καθοδήγηση που χαρακτηρίζουν την ελληνική παράδοση
Η επιλογή της αρχαϊκής πανοπλίας και το δόρυ αποπνέει έντονα το πνεύμα της ανδρείας, της τιμής και της εσωτερικής μάχης.
Ο αετός προσθέτει συμβολισμό (ελευθερία, διορατικότητα, ανύψωση ψυχής, πολεμική εγρήγορση).

Ο δρόμος του μαχητή δεν είναι μια πορεία προς τη σύγκρουση, αλλά μια πορεία προς τον εαυτό. Κάθε χτύπος της καρδιάς, κάθε ανάσα, κάθε δοκιμασία γίνεται άσκηση ψυχής. Ο αγώνας δεν στρέφεται ενάντια σε αντίπαλο, αλλά ενάντια στην άγνοια, στην αδράνεια, στην έπαρση.
Η πειθαρχία δεν είναι περιορισμός, αλλά ελευθερία.
Η ταπεινότητα δεν είναι υποχώρηση, αλλά δύναμη που δεν χρειάζεται επίδειξη.
Η επιμονή δεν είναι πείσμα, αλλά αφοσίωση σε έναν εσωτερικό νόμο που σε υπερβαίνει.

Ο Δάσκαλος δεν φανερώνει μόνο τεχνική∙ φανερώνει πιθανότητες του ανθρώπου.
Υπενθυμίζει πως το σώμα είναι όργανο του νου και ο νους όργανο του πνεύματος.
Ο μαθητής που επιμένει, δεν μαθαίνει απλώς να μάχεται — μαθαίνει να σιωπά, να ακούει, να αντέχει, να αναγεννιέται.
Κάθε βήμα στην Ατραπό είναι μία υπενθύμιση:
πως η δύναμη δεν κατοικεί στο χέρι ή στην κίνηση, αλλά στο νόημα που τις κινεί.

#ΑρχαιοελληνικόΣθένος #ΗΑτραπόςΤουΜαχητή #ΘεϊκήΚαθοδήγηση #Χουρίδης #Οξύνοια

Κωνσταντίνος Ε. Χουρίδης

Ο Συγγραφέας