οι λέξεις καθρεφτίζουν την ψυχή μας

Μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα κάτι για τον εαυτό μου. Δεν μεγάλωσαν οι αποστάσεις ανάμεσα σε εμένα και τους ανθρώπους· μεγάλωσε η ανάγκη μου για ουσιαστική επικοινωνία.

Κάποιοι πιστεύουν πως απομακρύνομαι από τους ανθρώπους. Αντιθέτως. Αναζητώ ανθρώπους με ουσία. Και ναι, είναι αλήθεια, ίσως να απομακρύνομαι από έναν τρόπο επικοινωνίας που πλέον δεν με εκφράζει.

Δεν με ενοχλεί η οικειότητα ούτε το χιούμορ. Με συγκινεί μια ειλικρινής αγκαλιά, ένα αυθόρμητο χαμόγελο, η χαρά ενός ανθρώπου που σε αντικρίζει ύστερα απο αρκετό καιρό.

Με τα χρόνια ανακάλυψα ότι έχω ανάγκη από έναν λόγο που εκφράζει σεβασμό, σκέψη και ποιότητα. Αυτό που δυσκολεύομαι να συνηθίσω είναι όταν η καθημερινή επικοινωνία στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε στερεότυπες φράσεις που επαναλαμβάνονται μηχανικά. Γνωρίζω ότι για πολλούς, αυτό αποτελεί έναν τρόπο οικειότητας και όχι έλλειψης σεβασμού. 

Δεν το παρεξηγώ.

Απλώς, συνειδητοποίησα πως αυτό που αισθάνομαι δεν είναι θυμός ούτε προσβολή. Είναι η πλευρά της θεμιτής προτίμησης. Θα προτιμούσα δηλαδή να ακούω λόγια που να εκφράζουν την ίδια ζεστασιά και την ίδια φιλία, χωρίς να συνοδεύονται απο βωμολοχίες για να την αποδείξουν.

Ίσως γιατί η πολύχρονη ενασχόλησή μου με τη διδασκαλία των μαχητικών τεχνών με δίδαξε την αξία της πειθαρχίας, του αυτοελέγχου και του σεβασμού. Και ίσως γιατί η βαθιά μου αγάπη για την Ιστορία σε συνδυασμό με την πορεία μου στη συγγραφή με έκαναν να αγαπήσω ακόμη περισσότερο την ελληνική γλώσσα και τη δύναμη που κρύβουν οι λέξεις της. Ως συγγραφέας ζω μέσα σε μια διαρκή αναζήτηση της ακριβούς σημασίας κάθε λέξης. Όταν αφιερώνεις αμέτρητες ώρες αναζητώντας εκείνη τη μία λέξη που θα αποδώσει με πιστότητα μια σκέψη ή ένα συναίσθημα, αρχίζεις να τις ακούς διαφορετικά και στην καθημερινή ζωή.

Οι λέξεις δεν είναι απλώς ήχοι. Έχουν νόημα, βάρος και αισθητική. Μπορούν να ενώσουν, να διδάξουν, να εμπνεύσουν και να μείνουν στη μνήμη μας για μια ζωή.

Δεν ζητώ από κανέναν να αλλάξει. Ο καθένας εκφράζεται όπως νιώθει και μέσα από τον λόγο του φανερώνει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον κόσμο. Όμως η ελευθερία της έκφρασης δεν αναιρεί τον σεβασμό προς τον συνομιλητή.

Έτσι κι εγώ έχω το δικαίωμα να αναζητώ ανθρώπους με τους οποίους η επικοινωνία κυλά με σεβασμό, ουσία και ευγένεια.

Αυτό δεν σημαίνει ότι έγινα απόμακρος. Σημαίνει ότι έγινα πιο επιλεκτικός. Και πιστεύω πως αυτή είναι μια απολύτως θεμιτή προτίμηση.

Κωνσταντίνος Ε. Χουρίδης

Συγγραφέας

Συντονιστής Εκπαιδευτής μαχητικών τεχνών & αυτοάμυνας

Το ζώο μέσα μας

Έτσι επιβεβαιώνεται, για άλλη μια φορά, η απορία μου: γιατί οι άνθρωποι στρέφονται όλο και περισσότερο στα ζώα;
Γιατί άραγε;
Ίσως επειδή αυτό που ενδόμυχα αναζητά ο άνθρωπος, ενστικτωδώς, για να αφυπνιστούν και να λειτουργήσουν οι αισθήσεις του, δεν είναι τίποτε άλλο από το ζωικό, το απλό, το αυθόρμητο, το πηγαίο βλέμμα· ο παράξενος ήχος της συναίνεσης και η απόλυτη σιωπή.

Μήπως, τελικά, εκεί βρίσκεται μια μορφή αλήθειας που οι άνθρωποι δυσκολεύονται πια να βρουν ο ένας στον άλλον;

Γιατί, αντικρίζοντας το ζώο, ο άνθρωπος αναγνωρίζει ασυνείδητα ένα κομμάτι του ίδιου του εαυτού του. Όσο κι αν ο πολιτισμός τον απομακρύνει από την πρωταρχική του φύση, παραμένει και ο ίδιος αρχικό μέλος του βασιλείου των ζώων. Ορθώθηκε για να κοιτάζει ψηλά, στάθηκε στα δύο του κάτω άκρα για να βλέπει καλύτερα τον ορίζοντα και ανέπτυξε τη σκέψη τη λογική και τον λόγο. Η γλώσσα αντικατέστησε τον βρυχηθμό και υπήρξε αναμφίβολα, το σπουδαιότερο εργαλείο της ανθρώπινης εξέλιξης. Χάρη σε αυτήν μεταδόθηκε η γνώση και γεννήθηκαν οι τέχνες και οι επιστήμες.

Ωστόσο, η ίδια αυτή δύναμη χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές καταχρηστικά εις βάρος του ανθρώπου. Με λέξεις χάρη στη γλώσσα ακόμη και σήμερα καλλιεργούνται η δυσφήμιση, η απάτη, η συκοφαντία το μίσος, η προπαγάνδα και ο φανατισμός· και δεν ήταν λίγες οι φορές που η ίδια η γλώσσα έγινε αιτία συγκρούσεων,  εγκλημάτων, πολέμων και καταστροφών.

Τα ζώα δεν υστερούν επειδή δεν διαθέτουν ανθρώπινο λόγο. Διαθέτουν τη δική τους γλώσσα, λιτή, ειλικρινή  και θεραπευτική ενώ οι άνθρωποι ολοένα και συχνότερα τη χρησιμοποιούμε για να πληγώνουμε περισσότερο απ' όσο θα μπορούσε ποτέ να το κάνει η σιωπή ενός ζώου. 

Το ερώτημα δεν είναι τι λείπει από εκείνα, αλλά τι χάσαμε εμείς, όταν ο λόγος έπαψε να υπηρετεί την αλήθεια και άρχισε να υπηρετεί μόνο συμφέροντα και σκοπιμότητες.


Η μεγαλύτερη κατάκτηση του ανθρώπου δεν πρέπει να είναι μονάχα η υπεροχή στον λόγο αλλά πρωτίστως και σημαντικότερον να θυμάται πότε πρέπει να ακούει και πότε να σωπαίνει.

Κωνσταντίνος Ε. Χουρίδης

Συγγραφέας