Το ζώο μέσα μας

Έτσι επιβεβαιώνεται, για άλλη μια φορά, η απορία μου: γιατί οι άνθρωποι στρέφονται όλο και περισσότερο στα ζώα;
Γιατί άραγε;
Ίσως επειδή αυτό που ενδόμυχα αναζητά ο άνθρωπος, ενστικτωδώς, για να αφυπνιστούν και να λειτουργήσουν οι αισθήσεις του, δεν είναι τίποτε άλλο από το ζωικό, το απλό, το αυθόρμητο, το πηγαίο βλέμμα· ο παράξενος ήχος της συναίνεσης και η απόλυτη σιωπή.

Μήπως, τελικά, εκεί βρίσκεται μια μορφή αλήθειας που οι άνθρωποι δυσκολεύονται πια να βρουν ο ένας στον άλλον;

Γιατί, αντικρίζοντας το ζώο, ο άνθρωπος αναγνωρίζει ασυνείδητα ένα κομμάτι του ίδιου του εαυτού του. Όσο κι αν ο πολιτισμός τον απομακρύνει από την πρωταρχική του φύση, παραμένει και ο ίδιος αρχικό μέλος του βασιλείου των ζώων. Ορθώθηκε για να κοιτάζει ψηλά, στάθηκε στα δύο του κάτω άκρα για να βλέπει καλύτερα τον ορίζοντα και ανέπτυξε τη σκέψη τη λογική και τον λόγο. Η γλώσσα αντικατέστησε τον βρυχηθμό και υπήρξε αναμφίβολα, το σπουδαιότερο εργαλείο της ανθρώπινης εξέλιξης. Χάρη σε αυτήν μεταδόθηκε η γνώση και γεννήθηκαν οι τέχνες και οι επιστήμες.

Ωστόσο, η ίδια αυτή δύναμη χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές καταχρηστικά εις βάρος του ανθρώπου. Με λέξεις χάρη στη γλώσσα ακόμη και σήμερα καλλιεργούνται η δυσφήμιση, η απάτη, η συκοφαντία το μίσος, η προπαγάνδα και ο φανατισμός· και δεν ήταν λίγες οι φορές που η ίδια η γλώσσα έγινε αιτία συγκρούσεων,  εγκλημάτων, πολέμων και καταστροφών.

Τα ζώα δεν υστερούν επειδή δεν διαθέτουν ανθρώπινο λόγο. Διαθέτουν τη δική τους γλώσσα, λιτή, ειλικρινή  και θεραπευτική ενώ οι άνθρωποι ολοένα και συχνότερα τη χρησιμοποιούμε για να πληγώνουμε περισσότερο απ' όσο θα μπορούσε ποτέ να το κάνει η σιωπή ενός ζώου. 

Το ερώτημα δεν είναι τι λείπει από εκείνα, αλλά τι χάσαμε εμείς, όταν ο λόγος έπαψε να υπηρετεί την αλήθεια και άρχισε να υπηρετεί μόνο συμφέροντα και σκοπιμότητες.


Η μεγαλύτερη κατάκτηση του ανθρώπου δεν πρέπει να είναι μονάχα η υπεροχή στον λόγο αλλά πρωτίστως και σημαντικότερον να θυμάται πότε πρέπει να ακούει και πότε να σωπαίνει.

Κωνσταντίνος Ε. Χουρίδης

Συγγραφέας