Στάση ζωής - Συνειδητή πορεία

 

Ο άνθρωπος οφείλει να αγαπά και να σέβεται πρώτα τον εαυτό του, όχι από εγωισμό, αλλά με επίγνωση της αξίας του. Τότε μπορεί να αναγνωρίσει και να εκτιμήσει ουσιαστικά και τον συνάνθρωπο του. Ο αυτοσεβασμός δεν είναι διαπραγματεύσιμος, αποτελεί θεμελιώδες κλειδί για  ισορροπημένες σχέσεις.

Η ευγένεια, ωστόσο, δεν ταυτίζεται με την ανοχή. Στο σημείο όπου εμφανίζεται η αυθάδεια και η αδικία είναι αναγκαίο να τίθενται όρια. Η συμπεριφορά των άλλων καθορίζει την απόσταση.

Η στάση μπορεί να παραμένει αξιοπρεπής και ψύχραιμη, χωρίς να μετατρέπεται σε παθητικότητα. Ο σεβασμός προς τους άλλους δεν σημαίνει παραίτηση από τον ίδιο τον εαυτό. Δηλώνει ανωτερότητα. Η ευαίσθητη ψυχή κρύβει υψηλό δείκτη ενσυναίσθησης. Μια βαθύτερη ικανότητα κατανόησης και σεβασμού της ζωής σε κάθε της μορφή. Αυτή εκφράζεται όχι μόνο στις ανθρώπινες σχέσεις αλλά και στη στάση απέναντι στα ζώα, εκεί όπου η συμπεριφορά δεν επηρεάζεται από συμφέρον ή προσδοκία, αλλά αποκαλύπτει την αυθεντική ηθική συγκρότηση του ανθρώπου.

Η ευγένεια δεν είναι αδυναμία, είναι η εσωτερική αντανάκλαση μιας ώριμης προσωπικότητας, δομημένης πάνω στη γνώση, την εμπειρία και μια συνειδητή στάση ζωής.

Ιδιαίτερα δύσκολη γίνεται η συνειδητοποίηση όταν η απογοήτευση προέρχεται από ανθρώπους στενού περιβάλλοντος. Σε αυτές τις περιπτώσεις, αποκαλύπτεται συχνά ότι τα συμφέροντα υπερισχύουν των σχέσεων και ότι η εμπιστοσύνη είναι εύθραυστη. Τότε γίνεται πιο έντονη η αίσθηση της μοναχικής πορείας που καλείται να διανύσει κάθε άνθρωπος.

Αυτή η εμπειρία δεν πρέπει να αποτελεί κατάληξη αλλά σημείο καμπής.

Η πραγματική δύναμη έγκειται στην ικανότητα του ανθρώπου να στηρίζεται στον εαυτό του, χωρίς να απομονώνεται από τους άλλους. Να εξελίσσεται, να θέτει όρια και να επιλέγει με μεγαλύτερη επίγνωση τους ανθρώπους που αξίζουν να βρίσκονται δίπλα του και γενικότερα στη ζωή του. Δυνατός δε σημαίνει μονάχα αυτός που δεν λυγίζει αλλά εκείνος που δεν χάνει τον εαυτό του σε αντίξοες συνθήκες και παραμένει αυθεντικός.

Διότι, “αδύναμος κρίκος” δεν είναι εκείνος που δοκιμάστηκε και απορρίφθηκε αλλά εκείνος που δεν αξιοποίησε την εμπειρία για να γίνει πιο ισχυρός. Και όταν ο άνθρωπος συνεχίζει να παραμένει παγιδευμένος μέσα στον κυκεώνα των συνεπειών ενός σφοδρού περάσματος, η επαναφορά γίνεται ακόμα δυσκολότερη και η παρουσία του κινδυνεύει να μετατραπεί σε σκιά μέσα στη ροή της καθημερινότητας.

Η εμπειρία δεν είναι το τέλος μιας δύσκολης φάσης αλλά η αρχή μιας πιο ώριμης εξέλιξης του ανθρώπου.

Γιατί “πλούσιος” άνθρωπος είναι εκείνος που πλαισιώνεται από ανθρώπους με ταπεινή και αληθινή ψυχή, οι οποίοι, χωρίς να το συνειδητοποιούν, του μεταδίδουν τα χρήσιμα δώρα της ζωής που δεν ειναι κάτι περισσότερο απο τη γαλήνη και την ηρεμία.

Κωνσταντίνος Ε. Χουρίδης

Συγγραφέας

Συντονιστής - Εκπαιδευτής μαχητικών τεχνών και Αυτοάμυνας