η Πτώση

Υπάρχει μια βαθύτερη νομοτέλεια στη φύση της επιβίωσης, την οποία ο άνθρωπος αναπαράγει ασυναίσθητα σε όλη του τη ζωή.

Όταν μια αποτυχία απειλεί να τον καταρρεύσει ψυχικά και ηθικά, αρνείται να σταθεί απέναντί της για να την αντικρίσει κατάματα.
Σπάνια επιλέγει να ωριμάσει μέσα απ’ αυτήν, να ακονίσει τη σκέψη και την αντίληψή του.

Αντίθετα, αναζητά απεγνωσμένα ένα σωσίβιο επιβίωσης. Κάτι άμεσο. Κάτι που θα τον κρατήσει όρθιο, έστω και προσωρινά.
Γιατί η μοναξιά της πτώσης τρομάζει περισσότερο από την ίδια την πτώση.

Κι αυτό δεν αφορά μόνο έναν εσωτερικό φόβο κατάρρευσης, αλλά και τη διαρκή πίεση της καθημερινότητας, όπου ο άνθρωπος νιώθει την ανάγκη να κρατηθεί από κάτι για να σταθεί μέσα στον συνεχή ανταγωνισμό.

Και τότε μοιάζει με ένα πρωτόγονο θηλαστικό, έναν πίθηκο, που την ώρα που πέφτει στο κενό, αρπάζει ξαφνικά το επόμενο κλαδί πιστεύοντας πως σώθηκε.

Μα η σωτηρία του είναι μόνο η παράταση της πτώσης.

Κι αυτό γιατί, όταν απειλείται η εικόνα του εαυτού του, ο άνθρωπος πολύ δύσκολα αντέχει το κενό της μετάβασης.
Μεταπηδά βιαστικά σε κάτι νέο το οποίο μπορεί να είναι μια νέα συνήθεια, μια σχέση, μια ιδέα, μια επιβεβαίωση, έναν στόχο όχι όμως από αληθινή επιλογή αλλά από φόβο απέναντι στην  αδράνεια και τη σιωπή που τον φέρνει αντιμέτωπο με τον εαυτό του.

Κι έτσι συνεχίζει την ίδια κίνηση ξανά και ξανά.
Από κλαδί σε κλαδί.
Από φόβο σε φόβο.
Από ψευδαίσθηση σε ψευδαίσθηση.

Χωρίς ποτέ να μένει πραγματικά μόνος με τον εαυτό του.
Χωρίς ποτέ να βυθίζεται αρκετά μέσα του να ξεδιαλύνει τις συγκρούσεις του ώστε να καταλάβει ποιος είναι όταν δεν έχει πια από πού να κρατηθεί.

Ώσπου κάποτε δεν θα υπάρχει άλλο κλαδί.

Και τότε, καθώς θα πέφτει στο κενό και θα βλέπει το βάθος να ανοίγεται κάτω του, ενώ τα δέντρα θα μεγαλώνουν ολοένα μέσα στα μάτια του, ίσως για πρώτη φορά αντικρίσει καθαρά τη ζωή του.

Ίσως τότε καταλάβει πόσο επιφανειακά έζησε.
Πόσο χρόνο πέρασε απλώς επιβιώνοντας, χωρίς ποτέ να μάθει πραγματικά να στέκεται.

Η αληθινή ωρίμανση αρχίζει μόνο όταν ο άνθρωπος πάψει να ψάχνει το επόμενο κλαδί και στραφεί επιτέλους προς τη μοναδική δύναμη που μπορεί πραγματικά να τον κρατήσει όρθιο: την εσωτερική του δύναμη.

Αυτά  γίνονται πιο κατανοητά όσο ο άνθρωπος εξακολουθεί να παραμένει μέσα στον κύκλο της ζωής.Ίσως όλη αυτή η διαδικασία να μην αφορά μόνο την εσωτερική δύναμη του ανθρώπου αλλά και τη σταδιακή του εξέλιξη από τα πρωτόγονα ένστικτα προς μια πιο συνειδητή μορφή ύπαρξης.

 

Κωνσταντίνος Ε. Χουρίδης

Συγγραφέας

Συντονιστής - Εκπαιδευτής μαχητικών τεχνών και Αυτοάμυνας