Δεν είναι ότι δεν γνωρίζουν το άδικο ή το λάθος, είναι
ότι δεν το αισθάνονται.
Όσοι εξακολουθούν να σφετερίζονται την άγνοια των
άλλων εις βάρος της κοινωνίας δεν στερούνται νόησης, αλλά ντροπής.
Έχουν μάθει να δρουν χωρίς το βάρος του βλέμματος των άλλων, χωρίς το εσωτερικό
όριο που συγκρατεί την ύβρη.
Η εμπιστοσύνη και η ηθική δεν διαλύονται μόνο από την αδικία, αλλά από τη
συνήθεια στην αναισχυντία όταν η εκμετάλλευση παύει να σοκάρει και
δικαιολογείται.
Το ίδιο κενό αποκαλύπτεται και σε εκείνους που εκμεταλλεύονται ανθρώπους με
καλοσύνη και ευγένεια: δεν επιβάλλονται με κάποια μορφή εκφοβισμού,απειλής ή
βίας δεν καταφεύγουν σε υπαινιγμούς, αλλά με μια αηδιαστική, προσποιητή
οικειότητα, όχι ώς αρπακτικά που φαίνονται αλλά ως εκείνα τα υποκριτικά ανθρωπάκια που παίρνουν ό,τι τους χαρίζεται με
εμπιστοσύνη.
Εκεί όπου η ντροπή θα όφειλε να λειτουργεί ως φραγμός, υπάρχει κενό και το κενό
αυτό το ονομάζουν δικαίωμα.
Με άλλα λόγια η ντροπή δεν ξέρει, αισθάνεται ότι εκτίθεται.
Και γι’ αυτό σκεπάζεται. Κάποιοι, όμως, εξακολουθούν
να κυκλοφορούν ανάμεσα μας αμετανόητοι και ξεσκέπαστοι...
Κι όταν τελειώσει ο σανός, δεν θα απομείνει τίποτα εύπεπτο. Οι αδαείς θα
βρεθούν αντιμέτωποι με την πραγματικότητα που ανέβαλαν να κατανοήσουν και τότε
δεν θα έχουν πια τι να μασήσουν, παρά μόνο τις συνέπειες της άγνοιας που
συνήθισαν.
Γιατί ο σανός δεν ήταν τροφή, αλλά αναβολή σκέψης και
όταν αυτή η αναβολή λήξει, η αλήθεια δεν προσφέρεται δωρεάν, ούτε καταπίνεται
αμάσητη.
Φλεβάριος είκοσι-εικοσιέξι, εβδόμη ημέρα
Συγγραφέας
Κωνσταντίνος Ε. Χουρίδης
