Κίνησις τῆς οἰκειότητος (Η κίνηση του Ανήκειν)

 

Κίνησις τῆς οἰκειότητος

Τι πιο ουσιαστικό από το να κινείται κανείς μέσα στον τόπο του και να νιώθει πως ανήκει μέσα σ’ αυτόν;

Να διασχίζει την πόλη από τη μία άκρη ως την άλλη και σε κάθε διαδρομή να συναντά βλέμματα που τον αναγνωρίζουν. Χαιρετισμούς που δεν είναι τυπικοί αλλά ανθρώπινοι. Ένα ηχητικό σινιάλο που δεν εκφράζει ανυπομονησία αλλά ένα απλό «σε είδα». Να βρίσκεται πάνω στο τροχήλατο και να μη προλαβαίνει να ανταποδώσει όλα τα νεύματα … κι όμως να γεμίζει η μέρα του χαμόγελα.

Η κοινότητα δεν είναι αφηρημένη έννοια. Και δεν αναφερόμαστε σε ανθρώπους που περνούν τις μέρες τους σε έριδες ή δημόσιες αντιπαραθέσεις. Το ανήκειν δεν έχει σχέση με τίτλους ή δημόσια προβολή. Αφορά τον απλό πολίτη, τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας, τον συμπολίτη που κινείται, χαιρετά, ανταποδίδει ευγενικά και νιώθει ότι αναπνέει μέσα στον κόσμο γύρω του.

Το ανήκειν δεν είναι προνόμιο, είναι θεμελιώδης ανθρώπινη ανάγκη. Γίνεται πρόσκληση να συμμετέχει να υπάρχει μέσα στον κόσμο που τον βλέπει. Ο άνθρωπος δεν υπάρχει απομονωμένος, διαμορφώνεται μέσα στη σχέση. Η ταυτότητά του αποκτά βάρος όταν αναγνωρίζεται από τον άλλο, όταν η παρουσία του γίνεται μέρος ενός ζωντανού ιστού σχέσεων. Το βλέμμα ή το νεύμα δεν είναι τυπικότητα, είναι επιβεβαίωση ότι η ύπαρξή του μετρά!

Σε μια εποχή που συχνά καλλιεργεί την ανωνυμία, το να κινείται κανείς και ο κόσμος να του απαντά αποκτά σχεδόν υπαρξιακή σημασία. 'Ισως αυτό τελικά να ειναι το πιο όμορφο και αληθινό πράγμα.

 Και τότε η διαδρομή παύει να είναι απλή μετακίνηση.

Κωνσταντίνος Ε. Χουρίδης

Συγγραφέας - Συντονιστής Εκπαιδευτής μαχητικών τεχνών και Αυτοάμυνας