Αστρικό Χρονόμετρο

 

Καθώς διανύονται ανεπαίσθητα τα τεταρτημόρια του «αστρικού χρονομέτρου», γίνεται ολοένα και πιο αισθητή η σιωπηλή επίδραση του χρόνου. Ο χρόνος λειτουργεί ταυτόχρονα ως αμείλικτος τιμωρός και ως θεραπευτής. Φθείρει το σώμα, αλλά ωριμάζει τη σκέψη. Αποδυναμώνει τις δυνάμεις, αλλά δυναμώνει την κατανόηση.

Η ζωή που αντικρίζουμε όπως τα δέντρα, τα βουνά, ο ουρανός, η γη, τα πτηνά,  και όσα ακούμε, τη βοή του ανέμου, τα κελαηδίσματα, τις φωνές ανθρώπων και ζώων —  είναι η ζωντανή πραγματικότητα ή μια πρόσκαιρη δοκιμασία με ημερομηνία λήξης; Ίσως ο χρόνος που μας δίνεται να είναι το πεδίο όπου το λογικό ον καλείται να επιλέξει πώς θα διαθέσει τις δυνάμεις του.

Η πίστη φαίνεται να συνοδεύει αναπόφευκτα τον άνθρωπο. Ακόμη και τα ζώα, μέσα από το ένστικτο και τον φόβο αναζητούν προστασία. Όπως και οι πιστοί άνθρωποι. Με την προσευχή και την πίστη αναζητούν δύναμη και προστασία. Ο φόβος είναι καθολικός, ελάχιστοι είναι εκείνοι που δεν τον βιώνουν. Η πίστη, λοιπόν, λειτουργεί ως αντίβαρο· βοηθά τον άνθρωπο να δαμάζει τον φόβο, να προχωρά, να διακρίνει το σωστό από το λάθος, το καλό από το κακό. Εκεί θεμελιώνεται η ανθρωπιά.

Ωστόσο, γεννάται το εξής ερώτημα: ποια είναι η ανταμοιβή; Όταν ο άνθρωπος αγωνίζεται, προσεύχεται, προσπαθεί να πράξει το σωστό, γιατί ο χρόνος εξακολουθεί να τον φθείρει; Γιατί, όταν αποκτά γνώση και ωριμότητα, το σώμα έχει ήδη κουραστεί;

Ίσως η συμφιλίωση με τον χρόνο να βρίσκεται στην αποδοχή της κοσμικής του αναγκαιότητας. Για τους αρχαίους Έλληνες, ο χρόνος δεν ήταν απλώς φθορά αλλά μέρος της τάξης του κόσμου, του Λόγου που διαπερνά τα πάντα. Η φθορά δεν αναιρεί την αξία της προσπάθειας. Τα μάτια και η καρδιά, ως σύμβολα της επιθυμίας και της αγάπης, δεν γηράσκουν με τον ίδιο τρόπο που γηράσκει το σώμα. Ο άνθρωπος δεν ανταμείβεται με αθανασία, αλλά με επίγνωση. Και η επίγνωση είναι μορφή λύτρωσης.

Ο Ηράκλειτος μίλησε για τη διαρκή ροή των όντων, ενώ ο Πλάτων είδε την ψυχή ως πραγματικότητα που προϋπάρχει και υπερβαίνει το σώμα. Αν το σώμα υπόκειται στη γένεση και τη φθορά, η ψυχή ενδέχεται να ανήκει σε έναν διαφορετικό, αστρικό χωροχρόνο, όπου η ύπαρξη δεν μετριέται με έτη αλλά με βαθμούς επίγνωσης.

Εκεί ίσως κάθε οντότητα να ανακαλύπτει την αλήθεια της ζωής πέρα από τα όρια της υλικής δοκιμασίας. Έτσι, η φθορά δεν αποτελεί τιμωρία αλλά μετάβαση· όχι τέλος, αλλά πέρασμα προς μια βαθύτερη κατανόηση του. Είναι και ίσως προς μια μορφή αθανασίας που δεν αφορά το σώμα, αλλά την ουσία - την ψυχή ως φορέα της συνείδησης και της αλήθειας του ανθρώπου.

Κωνσταντίνος Ε. Χουρίδης

Συγγραφέας - Συντονιστής Εκπαιδευτής μαχητικών τεχνών και Αυτοάμυνας