Η απόλυτη απλούστευση του τρόπου ζωής, σε συνδυασμό με τη δημιουργική έκφραση, είναι ίσως μία από τις πιο ουσιαστικές μορφές ωριμότητας.
Όσο περνούν τα χρόνια, ο άνθρωπος δεν αποκτά μόνο
περισσότερες γνώσεις και εμπειρίες. Μαθαίνει να ξεχωρίζει. Να αφαιρεί το
περιττό, να περιορίζει τον θόρυβο γύρω του και να κρατά εκείνα που θεωρεί
πραγματικά σημαντικά.
Και κάπου εκεί αρχίζει να αντιλαμβάνεται διαφορετικά
και τον χρόνο.
Όχι ως μια απλή διαδοχή ημερών, αλλά ως ένα βέλος
του χρόνου που κινείται μόνο προς μία κατεύθυνση. Αυτό δεν χρειάζεται να
προκαλεί φόβο ή μελαγχολία. Μπορεί, αντίθετα, να γίνει ένας λόγος για
περισσότερη ουσία, περισσότερη συνείδηση και δημιουργία.
Ίσως γι’ αυτό ένας άνθρωπος που έχει διανύσει μεγάλο
μέρος της ζωής του μέσα στον κόσμο του αθλητισμού και των μαχητικών τεχνών,
συνεχίζει να γράφει.
Έχοντας ήδη εκδώσει δύο βιβλία, εξακολουθεί να
καταγράφει σκέψεις, εμπειρίες και ιδέες, μετατρέποντας ένα μέρος της προσωπικής
του διαδρομής σε γραπτό λόγο.
Η γραφή γίνεται έτσι ένας τρόπος επικοινωνίας με τον
χρόνο.
Όχι για να τον νικήσει κανείς — αυτό δεν είναι δυνατό
— αλλά για να διατηρήσει κάτι από όσα σκέφτηκε, έζησε και κατάλαβε.
Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα σημαντικότερα δώρα
της δημιουργίας: η εμπειρία δεν μένει μόνο ως προσωπικό βίωμα, αλλά μπορεί να
μετατραπεί σε λόγο και να συναντήσει ανθρώπους που δεν έζησαν την ίδια
διαδρομή.
Η θεματολογία των δύο βιβλίων κινείται στον ίδιο
κόσμο.
Η «Ατραπός του Μαχητή», το πρώτο βιβλίο, είναι ένα αφηγηματικό και στοχαστικό έργο, βασισμένο σε
εμπειρίες, παρατηρήσεις, συμβουλές και προσωπικές απόψεις. Στον πυρήνα του
βρίσκεται ο κόσμος του μαχητή και του αθλητή: η πειθαρχία, η αποδοχή των ορίων,
η προσπάθεια υπέρβασης και κυρίως ο συνεχής εσωτερικός αγώνας.
Για έναν άνθρωπο που έχει περάσει μεγάλο μέρος της
ζωής του στην προπόνηση και στη διδασκαλία, ο αθλητισμός δεν αποτελεί απλώς μια
δραστηριότητα. Αποτελεί έναν τρόπο να κατανοεί κανείς τον εαυτό του, τις
δυνατότητές του και τα όριά του.
Ο «Χορώνιος ο Ασπιδογαίος», το δεύτερο βιβλίο, κινείται σε έναν εντελώς διαφορετικό αφηγηματικό χώρο:
το ιστορικό μυθιστόρημα. Ένας Έλληνας ήρωας, ένας Δωριέας ημίθεος, βρίσκεται
ανάμεσα σε δύο μεγάλους κόσμους — τον ελληνιστικό και τον ρωμαϊκό — σε μια
εποχή βαθιάς ιστορικής μετάβασης.
Ένας κόσμος αλλάζει και ένας άλλος αναδύεται. Μαζί του
μετακινούνται άνθρωποι, ιδέες, πολιτισμοί και αξίες.
Ένας ήρωας που στέκεται ανάμεσα σε δύο
κόσμους μπορεί να λειτουργήσει και ως συμβολική εικόνα του ανθρώπου που ζει
στο σήμερα: ενός ανθρώπου που προχωρά προς το μέλλον, χωρίς να παύει να
διατηρεί μέσα του όσα αξίζει να διασωθούν από το παρελθόν.
Τελικά, η ωριμότητα ίσως δεν βρίσκεται στο να
προσπαθεί κανείς να προσθέσει περισσότερα στη ζωή του.
Ίσως βρίσκεται στο να μάθει τι αξίζει να κρατήσει,
τι αξίζει να δημιουργήσει και τι αξίζει να αφήσει πίσω του.
Και μέσα σε αυτή τη συνειδητοποίηση, η απλότητα και η
δημιουργία δεν είναι αντίθετες έννοιες.
Είναι δύο διαφορετικές πλευρές της ίδιας διαδρομής.
Συγγραφέας
Εκπαιδευτής μαχητικών τεχνών και αυτοάμυνας
.jpg)
